vrijdag 21 juli 2017

De G20 in Hamburg: Welcome to Hell!


Menigeen was verbaasd door het hevige verzet tegen de G20 in Hamburg en het heeft dan ook tot de nodige debatten geleid binnen antikapitalistische kringen. In de aanloop van de G20 brulde de systeemmedia al moord en brand over de komst van meer dan 150.000 demonstranten, waarvan er volgens schattingen van de smeris ongeveer 8000 tot geweld bereid zouden zijn. Enkele waarnemers van het ACN/AKN reisden af naar Hamburg en doen verslag.

De dag voor aanvang van de G20 top lichtte politie-commissaris Hartmut Dudde* zijn manschappen al in dat er een koerswijziging plaats zou vinden: de smeris zou een harde, repressieve lijn gaan volgen. Van enige de-escaleringsstrategie was geen enkele sprake. Dudde koos er op voorhand doelbewust voor om de confrontatie met de demonstranten op te zoeken.


Hoewel de eerste protesten tegen de G20 aanvankelijk nog vreedzaam verliepen, escaleerde het donderdagavond tijdens de "Welcome to Hell" demonstratie in Hamburger-Hafen. Volgens de systeemmedia zou de smeris de demonstratie ontbonden hebben, omdat enkele deelnemers weigerden om hun vermomming af te doen. In de praktijk kregen de 12.000 demonstranten geenszins de tijd om te voldoen aan de eisen van de smeris. Per direct ging de smeris de confrontatie aan. De demonstranten werden geprovoceerd en aangevallen in een poging om pakweg duizend autonomen te isoleren van de rest van het protest. Ondanks deze poging om de autonomen in te sluiten, wisten verschillende groepen activisten toch uit te breken en zichzelf te verspreiden in de wijk Sternschanzen. Daar mondde het uit in hevige en intensieve straatgevechten tussen autonomen en de smeris. Al snel ontaardde het in een waar slagveld; dure auto's moesten het ontgelden; veel rook in de straten en erboven door brandende objecten en barricades; robocops in de straten; excessief gebruik van geweld, traangas en waterkanonnen door de smeris. Een politiehelikopter werd in de ochtend zelfs bijna neergehaald met behulp van pyro's.


Door deze gewelddadige escalatie werd de stemming bepaald voor de hierop volgende dagen van protest. Ook vrijdag werd gekenmerkt door een ongekende repressie door de smeris. De wijk Sternschanzen werd hermetisch afgesloten, zwaar bewapende speciale eenheden (SEK) werden ingezet en extra versterkingen werden opgeroepen (ondanks de al 20.000 agenten (!) sterke troepenmacht). De wijk St. Pauli was nog wel enigszins toegankelijk en was het toneel van verschillende 'protest' feestjes, spontane demonstraties en korte kat-en-muis spelletjes met de smeris. Zaterdag zou het geheel afgesloten worden met een grote burgerlijke demonstratie, meer dan 200.000 mensen maakten hierbij een vuist tegen de G20. De demonstratie zelf verliep vreedzaam, maar eindigde wederom in verschillende provocaties van de kant van de smeris. Het intense verzet van de voorafgaande dagen bleef echter uit.



Het besluit van Bundeskanzler Merkel om de G20 top juist in het links-activistische bolwerk Hamburg te houden bleek een partijpolitiek spel. In een reactie op al het geweld riep de systeemmedia in koor dat "links" een verantwoording schuldig zou zijn voor de gebeurtenissen rond de G20. Vooral de reformistische en burgerlijke "linkse" partijen (SPD, Die Grünen en Die Linke) moesten het ontgelden. Alleen 'Die Linke' durfde zich aanvankelijk nog uit te laten over het buitensporige politiegeweld, maar trok deze verklaring al snel in om zich aan te sluiten bij de rest van de bourgeoisie. In Nederland zagen we een vergelijkbare reactie bij de reformisten van de SP, waarbij Emile Roemer met klem het geweld rond de G20 veroordeelde (over het geweld van de smeris bleef hij echter opmerkelijk stil).


Ook binnen de radicaal-linkse scene was er de nodige discussie over het geweld rond de G20 protesten. Sommigen omarmden de rellen en wilden de spontaniteit van de acties niet in diskrediet brengen. Anderen veroordeelde de vermeende 'zinloze rellen' en het 'a-politieke geweld'. Andreas Blechsmidt – woordvoerder van de Rote Flora – wees (terecht) met de vinger naar het politieoptreden van donderdag. Niet het Zwart Blok, maar de smeris was schuldig aan het buitensporige geweld. Toch distantieerde hij zich met klem van de vernielingen in het Schanzenviertel. Een logische verklaring, aangezien de Rote Flora afhankelijk is van een goede relatie met de wijk, die grotendeels de rugdekking vormt voor haar activiteiten daar. Opmerkelijk genoeg kreeg Blechsmidt bij deze verklaring veel bijval van de systeempers (en een groep lokale ondernemingen): Hoogstwaarschijnlijk moest dit het werk van Zuid-Europeanen zijn (de vele Griekse, Italiaanse, Spaanse en Franse demonstranten), die niet bekend waren met de verhoudingen in de wijk. Ook aannemelijk is dat ze gewoon simpelweg alles wat Duits was, als een legitiem doelwit zagen (het Duitse imperialisme is immers grotendeels verantwoordelijk voor de economische uitholling van de zwakkere economieën in Zuid-Europa, wat natuurlijk veel kwaad bloed heeft gezet).



Ook binnen de nationale scene lokte de gebeurtenissen in Hamburg de nodige reacties uit. Een aanzienlijk deel hiervan toonde zich weer eens van hun meest aartsreactionaire kant: "Hamburg zou zijn gegijzeld door georganiseerde anarchistische terroristen!" De hooligans van HoGeSa riepen op "om de controle over de stad terug te nemen!" - een verkapte oproep om samen met de smeris anti-G20 demonstranten aan te vallen. De gebruikelijke rechtse elementen stonden weer vooraan om met het wolvengejank van de bourgeoisie mee te huilen en veroordeelden "de relschoppers die het privaateigendom van de arbeidersklasse [oh ???]" zouden slopen. Het Nederlandse ACN/AKN collectief neemt bij deze nadrukkelijk afstand van dit soort reactionaire elementen (ook binnen het internationale ACN/AKN-verband!). De doelgerichte acties tegen de G20, tegen haar infrastructuur en haar beveiliging (de smeris), zouden nooit mogelijk zijn geweest zonder de spontane 'rellen' en tijdelijke rebellie die in Hamburg was ontstaan. Als zodanig heeft het geen enkel nut om hier een of andere ethische filosofie aan te verbinden, laat staan om kritiekloos de systeemmedia en de bourgeoisie na te praten!




LAAT DE REACTIONAIRE HONDEN MAAR BLAFFEN! 

DE REVOLUTIONAIRE KARAVAAN TREKT VOORT!


HAMBURG: >>KRIEG BEGINT HIER!<< - "HURRA! EURE WELT GEHT UNTER!”






Noot: * Hartmut Dudde heeft een lange staat van dienst als opperbevelhebber van politiegeweld. Op de avond van 21 december 2013 probeerde Dudde in Hamburg ook al een demonstratie van autonomen te blokkeren. Dit lukte na ongeveer 200 meter, echter de situatie escaleerde toen ook volledig. Stenen vlogen door de lucht en het waterkanon werd ingezet, met als gevolg honderden gewonden aan beide kanten. De systeemmedia omschreef het toen als een "publiek slagveld", een van de grootste confrontaties die Hamburg sinds lange tijd gezien had. Tot dagen na het incident moest de politie bepaalde stadsdelen tot “gevarengebied” verklaren. 

Hartmut Dudde - Opperbevelhebber van Politiegeweld

maandag 17 juli 2017

Over de Dadendrang: Ernst Jünger en de Autonomen



"Liever verbranden op de barricades van de revolutie, dan wegrotten op de mestvaalt van de democratie!"


De afgelopen gebeurtenissen rond de G20 in Hamburg zouden Ernst Jünger zeer hebben geïnteresseerd. Dappere krijgers die in het licht van brandende barricades, zonder angst de strijd aan gaan met de gevestigde orde. Tijdens de eerste wereldoorlog schreef de toen 27-jarige nationaal-revolutionair en Reichswehr officier Ernst Jünger een tekst in zijn dagboek, die - mits men zijn naam geheim zou houden - vandaag de dag op veel instemming zou kunnen rekenen onder de autonome strijders in het Schanzenviertel.

"Strijd als een innerlijke en aangrijpende beleving" heet het vlugschrift van deze anarch (die zichzelf echter geen anarchist wilde noemen, omdat dit begrip door links gekaapt was) van de Duitse literatuur. Hierin hekelt Jünger "de samenleving van de in de schoot geworpen cultuur, die door en door verdeeld is in haar bedrijvigheid en lust." Het is pas op de slagvelden van de eerste wereldoorlog dat Jünger de verlossing vindt en de dwangmatigheid van dit heersende systeem weet te overwinnen. Jünger schrijft; "Daar [op het slagveld] bevrijdt de mens zich in een orgie van extase, wanneer alles om hem heen vervalt."



Zijn streven is de herontdekking van het geweld, want elke aanval op de grondbeginselen van de burgerlijke cultuur, leidt tot een spontane uitbarsting van de wellust. Deze extase van geweld is in tegenstelling tot zijn andere werken, geen pleidooi voor een nieuwe orde of voor de militarisering van alle aspecten van het leven. Jünger zijn enige doel hier, is een hedonistische streven naar de ultieme vervulling van de geest; de strijd zelf als de meest intensieve uiting van het menselijke bestaan!

De link tussen Jünger zijn vlugschrift en de autonome "politiek van het individu" is snel gelegd. Niet het volk of de arbeider als sociale klasse is hier het uitgangspunt van het politieke handelen, maar de oriëntatie op het eigen belang en dat van de directe strijdmakkers. Ook met de verheerlijking van geweld en strijd hebben de autonomen meer met Jünger gemeen, dan dat ze in eerste instantie toe zullen willen geven. De bekende autonome leus "vrijheid is het korte moment tussen het gooien van de steen en de steen die zijn doel raakt" is in dit opzicht veelzeggend. Dit heeft verder niet zo zeer met een duidelijk uitgewerkte politiek of ideologie te maken. Een steenworp is geen middel om het systeem te overwinnen, maar een daad van kortstondige individuele bevrijding - met in het oog het feitelijke onvermogen om de heersende orde te doen vallen.


Reeds in de jaren '80 van de vorige eeuw, wees de sociaal-psycholoog Klaus Horn er al op dat in hoog ontwikkelde industriële samenlevingen openbaar geweld de illusie kan wekken dat de mens weer actief in de wereld komt te staan: het zorgt ervoor dat het individu van het passieve object van de verhoudingen, het actieve subject van de gebeurtenissen wordt. De duistere prognose van Horn wordt uitstekend geïllustreerd in de Amerikaanse film 'Fight Club'. "We zijn allen consumenten, we zijn allen afvalproducten van deze algemene lifestyle-obsessie", zegt Brad Pitt als Tyler Durden. Hij richt zich met deze zinnen op een door Edward Norton gespeelde naamloze protagonist. Durdens antwoord op dit troosteloze inzicht is een geheim genootschap van vervreemde mannen, die zich pas weer levend voelen wanneer ze elkaar schade toebrengen tijdens meedogenloze vechtpartijen in de kelder van een bar. In de loop van de film ontwikkeld zich uit deze Fight Club een gedisciplineerd en georganiseerd leger, dat de openbare orde begint aan te vallen – vervreemde personen in oorlogstoestand, die zelfs tot op de laatste seconde van de verlossing hun rol als rebel weerbaar vervullen.



In de pacifistische en conformistische maatschappij van vandaag de dag, wordt de hedonistische zelfverwezenlijking door middel van geweld weer tot het hoogste ideaal verheven. Jünger leert ons dat in het zinkend schip van het globalisme, het pacifisme zal verdwijnen. Junger betoogt dat passie, de irrationele en instinctieve kracht, onuitputtelijk blijkt, al is het maar af en toe. Zijn voorstelling van de strijd als meest intensieve en hoogste vorm van het bestaan, zal ons bevrijden uit de knechtende ketenen van de gevestigde orde!



zaterdag 8 juli 2017

G20: Heel Hamburg haat de smeris!


Een uitgebreid aktieverslag van de veldslag in de G20 vesting Hamburg zal binnenkort volgen...

Hier een eerste sfeerimpressie: 

zaterdag 10 juni 2017

Onafhankelijkheid voor Catalonië en Baskenland!


Afgelopen winter kwamen er 40.000 demonstranten naar de Spaanse stad Barcelona, om daar hun steun te betuigen aan Artur Mas, en twee medebeklaagden, die door het Spaanse Constitutionele Hof aangeklaagd werden omdat zij voor de onafhankelijkheid van Catalonië hadden gepleit. Deze dagen was de ‘Estelada’, de Catalaanse vlag, die door de conservatieve Spaanse regering van Mariano Rajoy verboden werd, overal te zien in het Catalaanse straatbeeld en op openbare gebouwen. De ‘Union of European Football Associations’ (UEFA) gaf zelfs een schandalige boete aan FC Barcelona omdat haar fans op de tribune met Estelades zwaaiden tijdens een wedstrijd. Madrid handen af van Mas en zijn medebeklaagden! Het zwaaien van de Estelada is geen misdaad!


De intensivering van de anti-Catalaanse repressie door de Spaanse staat, heeft in Catalonië tot massale protesten voor onafhankelijkheid geleid. In 2010 gingen al meer dan anderhalf miljoen mensen de straten op in het stadscentrum van Barcelona om te demonstreren tegen de aanpassing van enkele belangrijke wetsartikelen met betrekking tot de autonome status van Catalonië. Afgelopen september gingen in de regio wederom een miljoen demonstranten de straten vanwege de jaarlijkse viering van de ‘Diada’ (= de nationale dag van Catalonië).


Tachtig jaar geleden was Barcelona nog het centrum van de Spaanse revolutie en de burgeroorlog. De meidagen van 1937 vormden de climax na een decennium van revolutie en contra-revolutie, die begon met de val van de militaire dictatuur van Primo de Rivera in 1930, een jaar later de monarchie en eindigde met de vernietiging van de Republiek door Generaal Francisco Franco in 1939. De Catalaanse arbeiders vormden de voorhoede voor de strijd voor socialistische revolutie, maar het was vooral de decennialange repressie onder Franco die het nationale vraagstuk in zowel Catalonië als Baskenland naar de voorgrond schoof.


Ook vandaag de dag nog zijn de Catalanen en de Basken in strijd met de kapitalistische staat van Spanje, om hun nationale bevrijding te bevechten. Decennialang heeft de PP (Partido Popular) van Rajoy met de even chauvinistische sociaaldemocratische PSOE (Partido Socialista Obrero Español) samengewerkt, om Catalanen en Basken de kapitalistische heerschappij op te leggen. Momenteel is de PP onderdeel van een minderheidskabinet dat aan de macht is weten te blijven vanwege een overeenkomst tussen alle grote partijen om de minderheidsnaties Catalonië en Baskenland gedwongen binnen de Spaanse staatsgrenzen te houden. Dat is immers de fundamentele inhoud van de chauvinistische, antidemocratische Spaanse constitutie van 1978, welke een monarchie stichtte als Bonapartische opperheerser. De strijd voor de bevrijding van onderdrukte naties en nationale rechten is in het belang van het proletariaat! Elke slag tegen het chauvinisme van de Spaanse bourgeois staat, is in het voordeel van arbeiders overal!


De Catalaanse en Baskische naties lopen vanuit het noorden langs de grens met Frankrijk, waar ook de Franse staat hen onderdrukt en hun nationale rechten ontneemt. De drijvende kracht voor de beweging voor onafhankelijkheid komt voornamelijk vanuit het zuiden. Als de Basken en/of de Catalanen onafhankelijkheid van Spanje verkrijgen, is het erg aannemelijk dat hun buren aan de Franse zijde van de grens hen daarin zullen volgen. In elk geval verdedigen wij het recht op zelfbeschikking voor de Baskische en Catalaanse naties aan beide kanten van de grens.


Taal is een centraal element voor de nationale identiteit van de Catalanen en Basken. De chauvinistische Castiliaanse heersers hebben keer op keer geprobeerd om de Catalaanse en Baskische talen uit te roeien en het Spaans (Castellá), de taal van de onderdrukker, met geweld op te leggen. Van 1930 tot 1970 betekende de ongenadige repressie door Franco dat het spreken van je eigen taal in het openbaar je in de gevangenis kon laten belanden. Catalaanse schoolkinderen werden gedwongen Spaans te spreken. Alleen al het feit dat de Catalaanse en Baskische taal eeuwen van Castiliaanse overheersing doorstaan hebben, is het bewijs van het diepe verlangen van deze volkeren om als onafhankelijke autonome naties door te gaan.


De Spaanse Constitutie van 1978 legde de basis voor een zeer beperkt regionaal bestuur in Catalonië en Baskenland. Enkele jaren nadat Catalonië enkele autonome rechten van Madrid wist af te dwingen, begon het regionale bestuur het Catalaans als officiële taal terug in te voeren op haar scholen. Vandaag de dag spreken pakweg 10 miljoen mensen, plus nog eens 38.000 meer in Frankrijk, Catalaans - dat is ongeveer hetzelfde aantal mensen dat bijvoorbeeld Grieks of Zweeds spreekt.


In 2010 maakte het Spaanse Constitutionele Hof hier echter een einde aan, door een Catalaans statuut over autonomie te schrappen. Hierbij werd gesteld dat Catalonië “onlosmakelijk deel uitmaakt van de enige en ondeelbare Spaanse natie”. Het Hof verklaarde dat Catalaans niet de eerste taal in het Catalaanse bestuur, de media en in scholen mocht zijn. Afgelopen november kreeg het Constitutionele Hof nog meer macht - zo werd bijvoorbeeld het Spaans heringevoerd als de enige instructietaal binnen het educatiesysteem. Sinds 2010 heeft Madrid erop aangedrongen om het Spaans op alle gebieden van het dagelijks leven toe te passen. Zo worden er boetes opgelegd bij commerciële Catalaanse producten die geen Spaans label hanteren, deze boetes lopen op van 15.000 tot 1.2 miljoen euro. Alleen in 2016 al, werden er in Catalonië maar liefst 64 nieuwe regels geïntroduceerd, om verplicht het Spaans als taal te gebruiken. Daardoor krijgt het dagelijkse leven steeds meer te maken met de repressie van taal. De kwestie van taal is ook in Frankrijk een belangrijk thema, omdat Basken en Catalanen daar geen enkele nationale rechten bezitten. Wij zijn voor het recht van alle Basken en Catalanen om in hun eigen taal te spreken en te studeren! Geen privileges voor Spaans of Frans!




2010: Protest voor Catalaanse onafhankelijkheid op de kruising van de Passeig de Gràcia en Aragó Avenues in Barcelona



Geen vertrouwen in de Catalaanse bourgeoisie!

Rajoy en zijn medestanders van de PP gebruiken meer en meer het door Madrid gedomineerde gerechtssysteem tegen de voorstanders van Catalaanse onafhankelijkheid. In November gaf het Constitutionele Hof zichzelf de macht om Catalaanse publieke ambtenaren te schorsen; meer dan 400 Catalaanse overheidsfunctionarissen, burgemeesters en raadsleden werden binnen verschillende rechtbanken aangeklaagd. Hoewel hij in afwachting is van hoger beroep, is Artur Mas inmiddels schuldig bevonden. Hij heeft daarom een boete van 36.500 euro gekregen en hij mag twee jaar geen publieke functie vervullen. Het Constitutionele Hof oordeelde bovendien dat Mas hun uitspraak “niet had gehoorzaamd” toen hij in 2014 een referendum voor onafhankelijkheid uitriep. Deze vond plaats toen hij de president van de regionale ‘Generalitat’(= administratie van de autonome regio) van Catalonië was. Een referendum waarin bijna 90% van de bevolking VOOR Catalaanse onafhankelijkheid stemde!


Madrid heeft daarnaast ook Carme Forcadell, raadslid in de Generalitat, aangeklaagd wegens de “misdaad” van het toestaan van een debat over het voorstel om een tweede referendum voor onafhankelijkheid te houden, dat onderschreven werd door de overgrote meerderheid van de vertegenwoordigers in het Generalitat-parlement en de huidige Generalitat-president Carles Puigdemont. In februari annuleerde het Constitutioneel Hof de resolutie van het parlement om het referendum in 2017 te houden.


Rajoy zijn regering liet recent weten dat het nog liever de openbare scholen in Catalonië zou sluiten, dan hen toe te staan deze te gebruiken als stembureaus voor als de Generalitat zou proberen het referendum alsnog te houden. Dit werd nog eens gevolgd door een onheilspellende bedreiging de Spaanse constitutie te gebruiken om dat wat over is van de Generalitat haar autonome machten, nog verder in te trekken.


Catalonië produceert meer dan 25% van de Spaanse export, goed voor zo’n 28.900 euro bbp per hoofd van de bevolking in 2015. Het Baskenland heeft het hoogste bbp per hoofd in heel Spanje en produceert 8,8% van de Spaanse export. De Spaanse heersende klasse beseft heel goed dat haar kleine gevangenis voor volkeren tot niets zou worden gereduceerd als haar twee meest winstgevende regio’s er uit zouden stappen. Deze zal het dus nooit toestaan dat Catalonië en Baskenland op vreedzame wijze zich van Spanje zouden afscheiden. Het is duidelijk dat als de botsing tussen Spanje en Catalonië zich verder intensiveert, een militaire interventie tegen de onderdrukte natie zal worden ingezet door de Spaanse heersende klasse. Een dergelijke confrontatie zou gelijk de antagonistische klassentegenstellingen naar voren schuiven. Enkel de arbeidersklasse, die zich onafhankelijk beweegt aan het hoofd van alle onderdrukten en armen, heeft dan de sociale macht om te vechten voor de soevereiniteit van de minderheidsnaties tegen het chauvinisme van Madrid.


Echter uit angst voor een opstandig proletariaat zou een significant deel van de Catalaanse bourgeoisie, die voorstander van nationale onafhankelijkheid is, zich per direct in de armen van hun evenknieën in Madrid werpen. Uiteindelijk zullen de kapitalistische machthebbers van zowel de machthebbende naties, als minderheidsnaties, zich met elkaar verenigen om hun klasse privileges te verdedigen tegenover diegenen die zij uitbuiten voor winst - de arbeiders van Spanje, Catalonië en Baskenland. Het zou dus zelfmoord zijn voor het Catalaanse proletariaat om op de Catalaanse bourgeoisie te vertrouwen in haar strijd voor nationale onafhankelijkheid.


We roepen alle tegenstanders van nationale onderdrukking op om de CUP (Candidatura d'Unitat Popular), die Catalaanse onafhankelijkheid nastreeft, te ondersteunen tegen de onderdrukking door de Spaanse staat. Zestien CUP burgemeesters en 372 CUP raadsleden die in Catalaanse gemeentes in het bestuur zitten, zijn al aangeklaagd wegens het gebruik van de Estelada vlag op hun gemeentehuizen en andere openbare gebouwen tijdens officiële Spaanse vieringen. Vijf CUP leden zijn daarnaast nog aangeklaagd wegens de middeleeuwse misdaad van “belediging van de koning”, omdat zij foto’s van de Spaanse koning Felipe VI verbrand hebben tijdens de laatste Diada. De CUP is het slachtoffer van een door de PP geïnstigeerde  lastercampagne, om de partij en haar achterban stelselmatig te criminaliseren.


De bekende Baskische separatist Arnaldo Otegi werd vorig jaar vrijgelaten na zes en een half jaar gevangenisstraf vanwege zijn rol bij de heroprichting van de revolutionair-nationalistische Batasuna partij. Hij mocht verder geen openbare functie meer vervullen en werd tevens nog een keer veroordeeld wegens belediging van de koning. Zijn éénjarige straf werd later ingetrokken onder druk van niets minder dan het Europese Hof voor de Mensenrechten, dat oordeelde dat de straf “onevenredig” was met de misdaad. Onder de huidige Spaanse wetgeving kan iemand die “de koning of koningin of elk van hun erfgenamen beledigt of lastert” een gevangenisstraf krijgen van zes maanden tot twee jaar. Inmiddels is iedere veronderstelde “dreiging” ten opzichte van de monarchie gelijk aan terrorisme. Zo kreeg de rapper Valtonyc uit Mallorca recent nog een aanklacht wegens het beledigen van de koning en aanzetten tot terrorisme aan zijn broek. Hij heeft een gevangenisstraf van drie en een half jaar gehad. Weg met de Bonapartische macht van de Spaanse regering!


Wetten tegen het beledigen van de monarchie, dienen er enkel toe om Spanje haar burgerlijke repressieve apparaat te versterken. Deze richt zich allereerst op het proletariaat. Draconische ‘anti-terrorisme maatregelen’ zijn hard en genadeloos ingezet tegen Baskische separatisten.  De oprichter van Herri Batsuna werd in 1984 bruut vermoord door GAL (Grupos Antiterroristas de Liberación; doodseskaders die in dienst stonden van de Spaanse post-Franco regering, onder leiding van Felipe Gonzalez van de sociaaldemocratische PSOE).



1984, Bayonne in Baskenland: Nasleep van de aanslag op verschillende leden van de  Herri Batsuna door Spaanse GAL doodseskaders



Weg met de EU! Vijand van nationale rechten!

Na de wereldwijde recessie van 2008 heeft de Europese Unie (EU) haar bezuinigingspolitiek ook aan Spanje opgelegd. Als gevolg is de jeugdwerkloosheid in Catalonië toegenomen tot 32% en valt de levensstandaard van 11% van de werkende Catalaanse arbeiders onder de armoedegrens. Ondanks dit alles, hebben zowel Puigdemont als Mas - die feitelijk deze EU bezuinigingspolitiek hebben uitgevoerd - voor steun gebedeld bij hun kapitalistische klassecohorten in de EU. Na zijn veroordeling verklaarde Mas; “Wij zullen in hoger beroep gaan in Spanje en dan deze zaak naar de Europese gerechtshoven brengen.” Ook Puigdemont (die samen met de bourgeois-nationalistische Linkse Partij regeert) vroeg de EU om steun voor een referendum inzake de Catalaanse onafhankelijkheid.


Ondanks de valse hoop van de Catalaanse bourgeoisie, steunt de EU echter onvoorwaardelijk de Spaanse bourgeois staat. Zo liet Bondskanselier Merkel recent nog doorschemeren dat haar positie met betrekking tot Catalaanse onafhankelijkheid hetzelfde was als die van Rajoy. De EU is de dodelijke vijand van de nationale rechten van alle onderdrukten. Vraag het elke uitgebuite Griekse arbeider die slachtoffer is geworden van de wurgende greep van de EU op de Griekse nationale soevereiniteit. Daarom zeggen wij: weg met de euro en weg met de EU! De EU is een onstabiel consortium van kapitalistische landen, die winsten perst uit de arbeiders van heel Europa. Dit terwijl haar dominante leden - Duitsland en in mindere mate Frankrijk en Brittannië - dit instrument gebruiken om zwakkere en meer afhankelijke Europese landen uit te buiten. Vrijheid van het Spaanse juk ligt in de handen van het Catalaanse proletariaat die TEGEN de Europese Unie strijden.



Artur Mas: Sinds 2010 president van de regering van de 'Generalitat de Catalunya' 



Spaanse dockers lieten de weg voorwaarts zien, toen zij in maart een slag toebrachten aan de EU en Rajoy. Het Europese Gerechtshof verklaarde in 2014 dat de arbeidssituatie in alle Spaanse havens - ook die in Catalonië en Baskenland - waarbij alle dockers aangesloten zijn bij een vakbond, in strijd is met de EU regels aangaande de ‘vrijhandel‘ (lees: vrij van vakbonden). Om haar dictaten op te leggen, legde de EU voor 23 miljoen euro aan boetes op aan Spanje en voegde daar vanaf maart een dagelijkse boete van 134.000 euro aan toe, wegens het niet naleven ervan. De Rajoy regering vaardigde daarop een decreet uit om de naleving van deze EU regels in de havens af te dwingen bij de arbeiders die 80% van Spanje haar import en 65% van haar export behandelen. In reactie begon de vakbond van Spaanse dockers (Confederación Española de Transporte de Mercancías/CETM) te mobiliseren voor een nationale staking in de havens. Geconfronteerd met deze stakingen weigerde de meerderheid van de Spaanse parlementsleden het anti-vakbondsdecreet van Rajoy goed te keuren. Dit is de eerste keer dat een decreet is weg gestemd sinds 1979!

               
De strijd is echter nog niet voorbij. Het doel van de EU is om de havens van vakbonden te ontdoen en de lonen in te perken. De boetes die aan Spanje worden opgelegd moeten helpen om dit dictaat af te dwingen. De strijd van de havenarbeiders onderstreept de natuur van de EU als een imperialistisch kartel, dat een steeds grotere uitbuiting van de Europese arbeidersklasse ten uitvoer wil brengen. Dockers georganiseerd binnen de vakbond, zijn in heel Europa een parallelle strijd aan het voeren tegen de pogingen van de kapitalisten, om hun werk over te dragen aan slecht betaalde en maximaal uitgebuite zeemannen uit de Derde Wereld. Dockers in Duitsland en andere EU landen zullen snel geconfronteerd worden met vergelijkbare aanvallen op hun vakbonden, zeker als deze regels in Spanje hun doorgang vinden.



2017: Dockers in Spanje staken en bezetten de havens



De Spaanse dockers voeren dus een strijd die cruciaal is voor het gehele Europese proletariaat! Voor de overwinning is er een strijd nodig tegen de vakbondsbureaucraten, die capituleren voor de eisen van de EU leiders. De ‘International Dockworkers Council’ die haar hoofdkwartier in Spanje heeft, roept bijvoorbeeld op tot “het naleven van het oordeel van het Europees Gerechtshof.” De andere bonzen van de vakbeweging die leiding aan de CETM geven, zijn bereid om het voortbestaan van de vakbond op het spel te zetten voor enkel werk- en pensioenbescherming voor de huidige arbeidskrachten. CETM leider Antolin Goya benadrukt dat “de doorgaande dienst van de huidige havenarbeiders, een van de zaken is, die de nieuwe code moet reguleren.” Dockers van Europa: Het is hoognodig om jullie sociale kracht te gebruiken tegen de aanval van de Spaanse regering en de EU op de CETM en alle dockers van Spanje, Catalonië en Baskenland!



ONAFHANKELIJKHEID VOOR CATALONIË EN BASKENLAND!

VOOR VRIJE ARBEIDERSREPUBLIEKEN!

zondag 4 juni 2017

Het TTIP Vrijhandelsverdrag: Wapen van het Imperialisme


Het eerste vrijhandelsverdrag dat bijna 60 jaar geleden werd ondertekend door West-Duitsland, was - zoals zoveel andere dingen in het land - een product van de Tweede Wereldoorlog. In 1959 ging het land een vrijhandelsverdrag met Pakistan aan. De Duitse steden waren nog ruïnes en het Duitse kapitaal kon enkel overleven door zich terug te trekken in het Westen van Duitsland. Daarom was het Duitse kapitaal toentertijd niet in staat om haar buitenlandse handel en investeringen veilig te stellen door middel van militaire interventie of historische relaties met andere landen. Als resultaat van de Tweede Wereldoorlog waren de imperialistische machten sterk verzwakt, dat gold zeker voor het Duitse imperialisme. Ongeveer een derde van de wereld was niet langer toegankelijk voor de imperialisten. Socialistische landen lieten geen buitenlandse investeringen toe, noch de vestiging van een handelsrijk. Een groot aantal van deze socialistische landen beschermden zich tegen de imperialistische dreiging door de stichting van de ‘Raad voor wederzijdse economische hulp’ (Comecon).


Als overwinnaar van de oorlog was het Amerikaanse imperialisme in die tijd erg sterk en had het geen wederzijdse afspraken nodig, omdat het kapitaalexport en goedkope toegang tot grondstoffen veilig kon stellen via oorlogshandelingen. Het brak Korea op in twee delen door een militair regime in Zuid-Korea te vestigen en deze vorm te geven naar haar wensen. Een regering die met wetten of andere middelen tegen de belangen van het Amerikaanse imperialisme in ging, werd weggevaagd door een coup. Ook Engeland had geen wederzijdse afspraken nodig, deze was ondanks verzwakking nog steeds een koloniale macht en had het Gemenebest om de belangen van het Britse kapitaal veilig te stellen met landen zoals Australië, Canada en enkele Aziatische landen.


Na haar nederlaag was het Duitse imperialisme echter niet in staat om haar belangen te behartigen via militaire coups (het Duitse leger was net weer in opbouw) of historische instituties. Daarnaast had Duitsland in deze tijd een slecht imago. De Ardenauer regering kon het Duitse kapitaal dan ook enkel helpen door ongebalanceerde verdragen - zogenaamde ‘vrijhandelsverdragen’ - aan te gaan met die landen die niet door de VS of andere machten gecontroleerd werden - een instrument dat eerder al door het Hitler-fascisme werd gebruikt. De eerste van deze verdragen was bilateraal afgesproken met Pakistan, dat pas sinds korte tijd een onafhankelijke natie was geregeerd door een militaire dictatuur. Pakistan had zich terug getrokken van de invloeden van het Britse imperialisme door zich van India af te scheiden. Dit eerste vrijhandelsverdrag zou de wetten van beide landen respecteren bij het afhandelen van eventuele overtredingen van het verdrag. Het werd eveneens sterk beïnvloed door de ideeën van de fascistische diplomatie. De bezettingsovereenkomsten die Hitler sloot met bijvoorbeeld Roemenië schreven het overzien van de rechten van de deelnemende landen toe aan non-gouvernementele organisaties. Eenzelfde constructie werd gebruikt in het verdrag met Pakistan: Naast de wetgeving van de twee deelnemende landen werd er gerefereerd aan een commissie die buiten de wetten van deze staten bestond, om geschillen te beslechten. Deze commissie bevond zich in een derde land en was gesitueerd in Stockholm. Tot op de dag van vandaag is dit eerste vrijhandelsverdrag het sjabloon voor het TTIP. Het werd ook gebruikt als model voor latere vrijhandelsverdragen en investeringsovereenkomsten ondertekend door Duitsland. Het verdrag had geen bijzondere invloed voor de handel of kapitaalexport van West-Duitsland, maar is belangrijk omdat het de eerste keer was dat het Duitse imperialisme invloed verwierf in een zwak Derde Wereldland ten koste van de VS.



Van Vrijhandelsverdrag naar Investeringsverdrag gericht tegen Nationale Bevrijdingsbewegingen


In de jaren ‘60 van de vorige eeuw zagen we een dramatische verschuiving in de balans van machten. Het Duitse imperialisme werd weer sterker en het Duitse kapitaalexport kreeg overwicht op de handel. Vrijhandelsverdragen raakten achterhaald, maar behielden hun naam terwijl zij getransformeerd werden in investeringsverdragen. De bepalende hoofdstukken gingen over de rechten van het Duitse kapitaal in de partnerlanden, Duits bezit moest worden veilig gesteld. Het geïnvesteerde Duitse kapitaal moest beschermd worden door het verdrag, wat betekende dat: onteigening van Duitse fabrieken of Duitse rechten op grondstoffen zoals bv erts verboden was; als er toch nationalisering (onteigening) plaats vond, er compensatie betaald moest worden.


De nationale bevrijdingsbewegingen in Afrika en Arabië maakten een einde aan het oude kolonialisme. De volkeren van Derde Wereld landen verzetten zich tegen de koloniale machten zoals Spanje, Portugal, Nederland, België, Frankrijk en Engeland, enz. die gedwongen werden zich terug te trekken. Oude koloniale grenzen werden afgeschaft en nieuwe staten werden geboren. In deze nieuwe staten werd koloniaal bezit in veel gevallen onteigend en genationaliseerd (zoals in Eritrea en Ethiopië). Het Duitse imperialisme wilde een voetstuk veroveren en de plaats van de oude koloniale machten innemen. Echter, het Duitse kapitaal kon niet machtig worden zonder kapitaalexport, de creatie van fabrieken en het plunderen van natuurlijke grondstoffen. Daarom ondertekende het investeringsverdragen met de landen die door nationale bevrijdingsbewegingen gecreëerd waren. In de jaren ‘60 sloot West-Duitsland investeringsverdragen met voornamelijk Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse landen. Dit waren feitelijk niets anders dan verdragen tegen bevrijding en revolutie en daarmee dus tegen de onteigening van Duits kapitaal. De zorg van Duitse kapitalisten dat kapitaal investeringen niet lang konden duren uit gevaar voor onteigening was niet gegrond - deze contracten waren noodzakelijk voor het Duitse imperialisme.


Deze bilaterale contracten zorgden echter niet voor genoeg bescherming in die tijd van nationale bevrijding en revolutie. Een regering die het verdrag ondertekend had, was wellicht niet lang aan de macht en haar opvolgers zouden mogelijkerwijs het verdrag niet erkennen. Een grote nachtmerrie voor het Duitse imperialisme! Daarom was het noodzakelijk voor het Duitse kapitaal dat de bilaterale investeringsverdragen de wetten van de deelnemende landen in twijfel zouden trekken, door de stichting van een non-gouvernementeel lichaam en het karakter ervan te veranderen van een arbitrage commissie (zoals in het verdrag met Pakistan) naar een arbitrage gerechtshof. Geheel buiten het internationale recht om, kregen deze arbitrage gerechtshoven veel macht via de verdragen die in de jaren ‘60 getekend werden. Hiermee werd een jurisdictie buiten de natiestaten om gevestigd. Als de investeringsverdragen overtreden werden, hadden deze arbitrage gerechtshoven de macht en invloed om nationale jurisdictie te overstemmen. Alleen al het feit dat deze non-gouvernementele jurisdictie erop gericht was om nationale jurisdictie te beïnvloeden en te ondermijnen, maakte het illegaal volgens het internationale recht.                                                  



Vrijhandelsverdragen als bescherming tegen het Socialisme


Vanaf het midden van de jaren ‘70 tot en met de jaren ‘80 verschoof de balans van macht tussen revolutie en imperialisme eens te meer. Deze tijd van desintegratie en vernietiging van voorheen socialistische landen leidde tot het grootste aantal vrijhandels- en investeringsverdragen ooit. In deze tijd was het echter niet enkel Duitsland, maar ook het Amerikaanse imperialisme, en in mindere mate dat van Frankrijk en Engeland, die dit middel gebruikten. Het socialistische bezit werd opgedeeld tussen de bourgeois klassen van de voormalige socialistische landen en de Westerse imperialisten. Verdragen behandelden de verdeling van het volksbezit en de transformatie in gezamenlijke ondernemingen zoals in de Volksrepubliek China. Nieuwe verdragen werden wekelijks afgesloten met voormalige socialistische ondernemingen van Kazachstan tot Rusland. Deze verdragen veranderden het Duitse model: ze werd geïnternationaliseerd terwijl deze werd overgenomen door de VS, Engeland, Frankrijk en andere imperialistische plunderaars.


De verandering van het Duitse model van de vrijhandelsverdragen relateerde specifiek aan de bescherming van de bezitter van het geïnvesteerde kapitaal ten opzichte van de bezitter van het voormalige socialistische bezit. De vernietiging van de Sovjet Unie was het slagveld voor het vrijhandelsverdrag tussen de VS en de EU van vandaag de dag. De contra-revolutie, de nieuwe bourgeoisie, vernietigde de socialistische jurisdictie en creëerde nieuwe staten die zich niet hielden aan het internationaal recht of de tradities van burgerlijke landen. De nieuwe investeringsverdragen werden aangegaan met contra-revolutionaire regeringen, die niet in staat waren om garanties voor de imperialisten vast te leggen in nationale wetgevingen. De institutie van het niet-gouvernementele arbitrage gerechtshof werd daarom verstevigd ten koste van de nationale jurisdictie. Vanaf nu werd het op drie niveaus gegrondvest: Via de ICSID (International Centre for Settlement of Investment Disputes) jurisdictie, dat onderdeel is van de Wereldbank. Een ander gerechtshof wordt georganiseerd door de UNCTAD (United Nations Conference on Trade and Development). Circa tweehonderd landen nemen deel aan een of beide van deze genootschappen. Deze twee instituties zijn echter niet in staat om geschillen te beslechten tussen niet-leden. Het derde niveau van non-gouvernementele jurisdictie bestaat in bilaterale verdragen, welke hun eigen arbitrage gerechtshoven hebben. Deze non-gouvernementele arbitrage gerechtshoven werden in de jaren ‘80 gecreëerd, maar kenden geen machtiging van het internationale recht, noch konden deze nationale jurisdictie overstemmen. Het laatste besluit lag nog steeds bij de jurisdictie van de natiestaat zelf.


In de jaren ‘90 veranderde de situatie rond vrijhandelsverdragen wederom. De voorgaande veertig jaar werd gekenmerkt door het feit dat deze verdragen doorgaans gesloten werden tussen de Derde Wereld en een imperialistische natie. Echter vanaf de jaren ‘90 werden er meer en meer bilaterale verdragen gesloten tussen twee imperialistische staten. Deze verdragen gaven de monopolies macht tegen de staten en hun jurisdictie.



Vrijheid voor de Monopolies om de Staat te vervangen


Sinds 2000 zijn de wereldwijde buitenlandse investeringen verdrievoudigt. Sinds 1990 is het zelfs met factor 12 toegenomen, de totale som van buitenlandse investeringen was maar liefst 26,3 miljard US-Dollar. De Duitse buitenlandse investeringen verdrievoudigden sinds 1990, goed voor zo’n 1,7 miljard Euro. Het Duitse imperialisme, dat de meeste bilaterale verdragen heeft, is gedwongen om haar positie via non-gouvernementele macht veilig te stellen.


Hoe anders kan “het verbod op onteigening zonder compensatie” worden opgelegd aan andere landen? Met Duitse kanonnen, of zolang de kapitalistische vrede nog wat langer voortduurt, met behulp van het sterkste imperialisme, de VS, dat de kant van Duitsland kiest. Daarom dat het Duitse en Amerikaanse imperialisme gedwongen zijn om het TTIP verdrag op te leggen aan alle 28 Europese lidstaten die het Lissabon Verdrag ondertekend hebben. Dit is nieuw in de geschiedenis van de vrijhandelsverdragen. 28 landen die buigen voor een Duits dictaat, om Duitse verdragen met meer dan 100 landen veilig te stellen, om aansprakelijk gesteld te worden als het Duitse imperialisme wordt aangeklaagd vanwege een overtreding van het vrijhandelsverdrag.


Wat voor schade kan het TTIP vrijhandelsverdrag toedienen als het ooit geratificeerd wordt, als haar geheime onderhandelingen al voor de grootste verstoringen in de geschiedenis van deze verdragen gezorgd hebben? Zelfs nu al, zonder TTIP, is er een stormvloed aan rechtszaken ingediend door de monopolies. Sinds 2012 waren er al 514 rechtszaken (geheim voor het publiek), waarvan er 244 afgehandeld werden. De meeste van deze rechtszaken werden ingediend vanuit EU landen, 244 zaken tot 2012. Landen als Argentinië, Venezuela, Ecuador, Bolivia en Mexico zijn aangeklaagd door internationale monopolies met de eis voor miljoenen aan compensaties voor vermeende overtredingen van bilaterale vrijhandels- en investeringsverdragen.


De constructie om vrijhandel en buitenlandse investeringen zonder kanonnen te regelen via verdragen is hoog spel. Het Duitse model van vrijhandelsverdragen moet nu door middel van het Amerikaans imperialisme en 28 EU-lidstaten wereldwijd opgelegd worden via enkel hun politieke en economische macht, terwijl internationaal recht omzeild wordt. Nogal wat landen hebben genoeg van dit soort verdragen, die plunderingen van natuurlijke grondstoffen en staatsfinanciën door buitenlandse investeerders toestaan. Meer en meer landen zeggen bestaande vrijhandelsverdragen op. In oktober 2013 zei Zuid-Afrika haar verdrag met Duitsland op; in mei 2014 schortte Bolivia alle verdragen op en in Australië volgde men dit voorbeeld.


Het is inmiddels wel duidelijk dat de geheime onderhandelingen tussen de VS en de EU in de aanloop naar TTIP, waarbij de meest agressieve monopolies (in tegenstelling tot nationale regeringen) zijn betrokken, weinig opleveren. De paar details die gelekt en publiek geworden zijn, laten zien dat dit verdrag duidelijk een gevaar is voor het burgerlijke parlementarisme en het de nationale soevereiniteit en nationale jurisdictie op sociale en economische vraagstukken ondermijnt. Het verzet tegen dit verdrag groeit met de dag, zowel binnen delen van de bourgeoisie als onder het volk. TTIP zou een doctrine van begrensde immuniteit vestigen, die aan alle deelnemende landen opgelegd wordt. De voorstellen zeggen dat “de immuniteit van de staat wordt gereduceerd tot een functionele immuniteit in het soevereine domein, terwijl de activiteiten van de private sector daar niet langer onder vallen.”


Wanneer een handvol internationale monopolisten van de meest machtige imperialistische landen hun plundertochten voor grondstoffen en hun kapitaal kunnen veilig stellen met het ‘International Centre for the Settlement of Investment Disputes’ (ICSID), terwijl dit niet met nationaal recht getoetst kan worden, maar enkel via een interne ICSID procedure, dan is het voortbestaan van de natiestaat bedreigt. TTIP zal de macht van de grootste monopolies in de wereld doen toenemen en hen toestaan gehele landen en hun jurisdictie te vernietigen. Bedrijven kunnen claimen dat hun fictieve winsten niet gerealiseerd kunnen worden vanwege nationale wetgeving en miljoenen aan compensatie eisen. Het voorstel om fictieve winsten toe te kennen wordt dan behandeld door een instituut dat niet gebonden is aan wat voor jurisdictie dan ook en die toestaat dat monopolies wetten over sociale standaarden, arbeidersrechten, pensioen en gezondheidsstandaarden af kunnen schaffen. Dit is het einde van alle verdragen en het begin van de dictatuur van de monopolies!


Als het TTIP geratificeerd wordt - wat niet zeker is gezien het grote verzet ertegen - kan dit de vonk zijn die de gehele constructie van de vrijhandelsverdragen doet exploderen. Het Duitse imperialisme zal hierbij het hardst getroffen worden en zal dan gedwongen zijn om haar wereldwijde exploitatie van andere landen veilig te stellen door middel van oorlog en militaire interventies. Dit kan mogelijk leiden tot een derde imperialistische wereldoorlog.


Er zal geen ‘ultra-imperialisme’ bestaan. De bourgeoisie is (nog) niet in staat om de grenzen van de natiestaat te breken. De staat zorgt voor het enige betrouwbare instrument tot onderdrukking van het eigen volk en van dat in het buitenland. Als de staat verzwakt, wat de TTIP tot op zekere hoogte zal doen, bevindt de bourgeoisie als klasse zich in groot gevaar. Dit wordt enkel gedaan bij een vrijhandelsverdrag, dat de potentie heeft om een granaat te worden, waarmee de internationale monopolies bedreigt zullen worden. Een storm van verzet door de volkeren van de gehele wereld zal niet falen om de macht van de monopolies te breken.



           


                                             

zondag 28 mei 2017

In de Geest van de SA: Op naar een Revolutionair Nationalisme en Socialisme!

In tegenstelling tot wat de tegenwoordig heersende opvatting ons wil doen geloven, was het Nationaal Socialisme nooit een beweging van rechts. Het streefde een oprecht en authentiek Duits socialisme na. In Duitsland was traditioneel ‘links’ nooit gericht op de belangen van het Duitse volk. Met de nederlaag van het Duitse Keizerrijk in 1918 werd dit andermaal pijnlijk duidelijk. De Eerste Wereldoorlog legde de kwetsbare positie van het land als ‘Mittellage’ tussen enerzijds haar Franse erfvijand en anderzijds het Russische Rijk bloot. Vanuit het Westen werd Duitsland bedreigd door het offensief van de Anglo-Amerikaanse liberaal-democratie, dat in de vorm van de Weimar Republiek het land wist in te lijven bij hun nieuwe liberaal-democratische wereldorde. Dit terwijl Duitsland tegelijkertijd vanuit het Oosten bedreigd werd door de door Moskou nagestreefde communistische wereldrevolutie. Het Oosten kreeg een voet tussen de deur via de aanwezigheid van een sterke Duitse communistische partij, de KPD, die al snel functioneerde als een veelbelovende zetbaas voor Moskou.


Het was in dit politieke klimaat dat in 1920 het Nationaal Socialisme geboren werd, als een poging om een authentiek Duits volkssocialisme te ontwikkelen. Zoals de naam Nationaal Socialisme suggereert, had deze beweging een dubbele complementaire identiteit; de vereniging van het nationalisme met het socialisme. In de politieke praktijk echter, werd dit nogal eens als controversieel ervaren. Immers een overwegend socialistische arbeiderspartij kan niet anders dan zichzelf op de arbeidersklasse richten en allianties zoeken met de arbeidersbewegingen. Van een primair nationalistische partij wordt echter verwacht dat deze zich op de bevolking als geheel richt en allianties smeedt met rechtse politieke en maatschappelijke formaties. Hieruit volgt dus een zekere schizofrenie die tot spanningen binnen de beweging leidde.


Noord-West tegen Zuid

Als sterke man van de beweging was het Hitler die de koers van de NSDAP bepaalde. Van het begin af aan probeerde hij een neutrale middenpositie in te nemen, door het socialisme van de partij te erkennen, maar haar het proletarische klassenkarakter te ontzeggen. Toch wist hij hiermee niet te voorkomen dat er met grote regelmaat spanningen tussen het nationale en sociale kamp binnen de Nationaal Socialistische beweging ontstonden. De periode van na de mislukte Nationaal Socialistische putsch van 1923 tot de machtsovername van 1933 was het toneel van een heftig principieel conflict over de koers van de partij. Vaak stond de partijmilitie Sturm Abteilung (SA) hierbij centraal. Daarnaast was er de culturele kloof die dwars door de partij liep en die zich in 1925 openbaarde als een tegenstelling tussen het oude Zuid-Duitse zwaartepunt van de NSDAP en de leiding van de beweging in het Industriële West en Noord-Duitsland.


Binnen de West en Noord-Duitse beweging waren Josef Goebbels en de gebroeders Strasser de grootste rivalen van München. Het was Gregor Strasser die in 1924 een eigen socialistisch alternatief ontwikkelde, uitgewerkt in een revolutionaire aanpassing van het NSDAP programma. Al sinds de aanvang van zijn politieke loopbaan uitte hij zich als een oprechte antikapitalist. Hij had goed begrepen dat het industriële Noorden van Duitsland om een andere benadering vroeg dan het veelal landelijke en traditionele Beieren. Hierbij kreeg hij steun van een jonge Josef Goebbels, die te kennen gaf dat het Duitse nationalisme zich in een Duits socialisme zou moeten ontwikkelen - en dat dit een radicaal socialisme zou worden. Hij zocht openlijk toenadering tot het Nationaal-Bolsjewisme en had goede woorden over voor de communisten, wiens grootste fout in zijn ogen hun binding met Moskou was. Deze controverse kreeg een ideologische lading toen Strasser en Goebbels samen hun alternatieve revolutionaire programma in de openbaarheid brachten. Onder sterke druk vanuit Hitler en de partijleiding in München boog Strasser uiteindelijk en haalde de verspreide kopieën van zijn programma terug. Hiermee viel de ideologische discussie binnen de partijtop stil.


1926: Gregor Strasser en Joseph Goebbels in Berlijn 


De Sturm Abteilung


Binnen de SA was dit een ander verhaal. Het Nationaal Socialisme kwam voort uit de soldatenopstand die volgde na de nederlaag van het Duitse Keizerrijk. Veel leden van de partij waren afkomstig uit de vele vrijkorpsen en andere paramilitaire organisaties die het land rijk was en die in de onzekere periode na de wapenstilstand op eigen houtje de orde handhaafden. Op hun eigenzinnige manier zetten zij de oorlog voort, bezield door een diep verlangen naar gemeenschap, kameraadschap en gelijkheid. Dit was de voedingsbodem voor een hernieuwd geloof in de nationale zaak en een meer egalitaire samenleving - een militant nationalisme verbonden aan een radicaal socialisme. Met de SA schiep de NSDAP haar revolutionaire voorhoede, die moest belichamen wat de beweging moest zijn: een revolutionaire strijdgroep, onvoorwaardelijk trouw aan zijn Führer.        


Hoewel de SA formeel ondergeschikt was aan de partijleiding, staken tendenties tot verzelfstandiging meermaals de kop op. Dit kwam voort uit de proletarische samenstelling van de SA, die eerder tot revolutionaire en radicale actie was geneigd. In meerdere gevallen ontwikkelde de militie een eigen revolutionaire ideologische voorkeur. Toen Hitler in 1923 als gevolg van de mislukte putsch tot vestingstraf werd veroordeeld, liet Röhm de SA ‘onderduiken’ in een nieuwe strijdgroep. Toen Hitler na zijn invrijheidstelling het hoogste gezag terug voor zichzelf op wilde eisen, toonde Röhm weinig inschikkelijkheid. Pas eind 1926 slaagde Hitler erin om Röhm door een flexibelere commandant te laten vervangen. Hiermee waren de spanningen tussen de partij en de militie nog niet verdwenen.


Het revolutionaire profiel van de SA werd in de daarop volgende jaren verder versterkt door het consequent aanwerven van arbeiders. De SA wierp zichzelf op als de voorhoede van het proletariaat en kende als zodanig een gigantische toestroom van nieuwe leden. Tijdens de economische depressie van 1929 steeg het aantal leden van 100.000 naar 300.000 in amper drie jaar. Ook heerste er grote ontevredenheid binnen de militie over de enorme winst van de NSDAP tijdens de Rijksdagverkiezingen. Deze verkiezingswinst bracht immers de partijtop ertoe om zich openlijk uit te spreken voor de legalistische weg naar de macht en een consensuspolitiek. Dit terwijl de SA vanwege haar klassenkarakter, temperament en ideologie de voorkeur gaf aan revolutie.


SA truck met opschrift: "Ben socialist in daad!"


Toen het partijkantoor in 1930 in München werd ondergebracht in een uiterst prestigieus en kostbaar gebouw, eiste de SA een verbetering van haar financiële positie. De gemiddelde SA man werd erg slecht betaald, maar werd wel geacht de hete kastanjes uit het vuur te halen voor de partijleiding. Toen deze eis niet werd ingewilligd bestormde de SA het hoofdkwartier van de partij in Berlijn en richtte grote schade aan. Als gevolg van dit incident werd Röhm door Hitler opnieuw aangetrokken om de SA te beteugelen, maar veel succes had hij daar niet bij. Walther Stennes, de commandant van de SA in Berlijn, bleef bij zijn mening dat de legalistische koers van Hitler gelijk stond aan verraad aan de revolutionaire geest van het Nationaal Socialisme. Een gerucht dat Walther Stennes zou zijn ontslagen, was genoeg om in heel Noord en West-Duitsland een SA revolutie uit te lokken. Tijdens deze revolte verwezen steeds meer SA mannen naar de communistische partij als een voorbeeld van een ware arbeiderspartij. Hoewel deze revolutie dreigende vormen aan nam, wist de partijtop de gemoederen te bedaren. In 1931 kwam het opnieuw tot onderlinge spanningen, waarbij Stennes de Berlijnse kantoren van het partijblad Der Angriff met geweld bezette. De SS moest er aan te pas komen om de bezetters uit de kantoren te knuppelen. Veelzeggend waren ook de goede betrekkingen tussen de SA en de Kampfgemeinschaft Revolutionärer Nationalsozialisten van Otto Strasser, die met ongeveer 100 ontevredenen de partij verlaten had onder het motto: “De Socialisten verlaten de partij!”

 Walther Stennes - Commandant van de SA in Berlijn


Het Verraad van 1934


Terwijl Hitler en de partijleiding de keuze verdedigden voor een legale verovering van de macht en zich als gematigde vertegenwoordigers van hun beweging profileerden, wilde de geradicaliseerde proletarische achterban van de SA de revolutie doorvoeren door het kapitalisme omver te werpen. In 1933 vond de machtsoverdracht van Paul von Hindenburg naar Hitler plaats. De vertegenwoordigers van het grote bedrijfsleven hadden zich met Hitler zijn benoeming akkoord verklaard en wisten zelfs een plaats in het kabinet af te dingen.


Dit politieke gekonkel achter de schermen en het heulen met kapitalisten zinde de SA niet. De SA begon af te rekenen met politieke vijanden, de gehate bonzen en bureaucraten. Er waren bijvoorbeeld aanvallen op bedrijven en banken, de beurs in Frankfurt werd bezet door een SA-eenheid die het aftreden van het gehele bestuur eiste. De militie wilde de gehele revolutie doorvoeren. Hitler was niet gecharmeerd van deze acties. Begin april bracht hij tijdens een grote SA-manifestatie de dank van volk en vaderland over, maar voor de goede verstaander viel hier een afscheid in te beluisteren.


De spanningen tussen Hitler en de SA liepen verder op door de openlijke ambitie van Röhm om de SA voor te bestemmen tot het nieuwe nationale leger van het Duitse rijk. Daardoor ging de Reichswehr zich bedreigd voelen, die de druk op Hitler opvoerden. Al snel gingen er ongefundeerde geruchten circuleren dat de SA putsch plannen had om de Reichswehr naar het tweede plan te verwijzen. Hierop zagen SS leiders Heinrich Himmler en Reinhard Heydrich hun kans schoon om de SA te onthoofden en haar revolutionaire ambities de kop in te drukken. In de nacht van 30 juni op 1 juli, ‘de nacht van de lange messen’, werden 89 SA kopstukken door SS eenheden overvallen en geliquideerd. Spoedig daarna werd de SA uitgekamd en ingekrompen, waarmee de laatste autonome en revolutionaire macht uit de Nationaal Socialistische beweging was verdwenen.


89 SA kopstukken worden geliquideerd tijdens het verraad van 1934

maandag 22 mei 2017

G20? No way!

Op 7 en 8 juli zal de eerstvolgende top plaatsvinden van de 20 meest machtige imperialistische naties ter wereld - de G20 top. Onder bescherming van een leger aan politie, veiligheidsdiensten en militairen, zullen de zelfbenoemde wereldleiders bijeen komen in de Duitse havenstad Hamburg om hun agenda te bespreken en de wereld onderling te verdelen. Alle humanitaire rookgordijnen ten spijt, zal ook deze G20 top weer gedomineerd worden door de machtsclaims en geopolitieke belangen van de imperialisten.  




Sinds de financiële crisis van 2008 hebben de imperialistische naties hun koers gewijzigd. Waar ze eerst nog profiteerden van de onbelemmerde groei van het globalisme, kampen ze nu met grote handelstekorten en een algemene crisis binnen de industriële productie. Als gevolg hiervan zijn er slechts enkele strategieën die de imperialisten nog kunnen toepassen om hun financiële en geopolitieke belangen veilig te stellen. Landen zoals de USA en China trekken zich terug in hun gigantische interne markt. Andere landen, zoals Nederland en Duitsland, voeren hun export op ten koste van de industrie in andere zwakkere economieën. Deze strategieën moeten beschermd gaan worden met vrijhandelsverdragen zoals bijvoorbeeld CETA en TTIP. 


Opkomende industriële economieën die deze opties niet hebben, zoals Rusland en Brazilië, devalueren hun valuta om hun goederen goedkoper op de wereldmarkt te kunnen aanbieden en voeren een strenge bezuinigingspolitiek tegen hun eigen volk. Daarmee komt de eenheid tussen de imperialistische landen meer en meer onder druk te staan als gevolg van een verschuivende balans. Voor landen in de armere delen van de wereld zijn zulke defensieve economische maatregelen simpelweg niet mogelijk. Als gevolg van massale armoede, onderdrukking en een algehele sociale isolatie ontstaan er regionale opstanden. De heersende klasse in deze landen reageert met meer repressie; als dit niet tot pacificatie leidt, ontaardt het vaak in langdurige en bloederige burgeroorlogen.


Oorlog en kapitalisme zijn onafscheidelijk. Met de opkomst van het neoliberalisme, na de val van de muur, hebben de imperialisten mondiale strategieën ontwikkeld om nieuwe markten en grondstoffen veilig te stellen voor zichzelf. De oude neoliberale doctrine van het R2P is inmiddels dood. Het Westen slaat niet langer zelf opstanden neer met haar eigen militaire middelen, maar besteedt dit liever uit aan regionale vazallen (zoals bijvoorbeeld Saoedi-Arabië in Jemen) en proxy's (zoals in Libië, Syrië en Irak). De directe en indirecte betrokkenheid van de imperialistische G20 bij conflicten en oorlogen wereldwijd is geen toeval. Of het nu proxy-oorlogen zijn, 'politionele acties' of militaire 'vredesmissies'; het zijn allemaal slechts verschillende etiketten voor dood en vernietiging! 


Wanneer de vertegenwoordigers van de heersende (wan)orde zichzelf in Hamburg laten zien, zullen wij ons hiertegen verzetten. Sinds de jaren '90 hebben dit soort imperialistische bijeenkomsten niet meer plaats kunnen vinden zonder ernstige verstoringen en verzet. Seattle, Genua, Göteborg en Praag staan niet bekend als succesvolle G-toppen, maar als uitzonderlijke momenten van een sterk en militant antikapitalistisch verzet! Dit jaar zal de G20 plaatsvinden in Hamburg. Het ACN/AKN roept op om hiertegen in verzet komen, geen repressie zal ons daarbij kunnen stoppen! 


G20 Hamburg: Enter de Red Zone!


Kom in juli naar Hamburg en sluit je aan bij het verzet tegen de G20 top!

Er zal géén rustig achterland zijn!

G20? NO WAY!
     


dinsdag 9 mei 2017

Arbeiterkampftag: Waarom de 'Allianz' klote is!



Verklaring van 'Die Ungemuetlichen' aangaande het spontane protest in Apolda 1 Mei j.l.: 

Op de eerste mei demonstreerden wij tegen kapitalisme, oorlog en uitbuiting. De Dag van de Arbeid is voor ons een dag van strijd voor waardige arbeidsomstandigheden en voor een duurzame economische politiek. Het is op deze dag dat we de elites laten zien, hoe zeer wij dit systeem en deze maatschappij afkeuren. Via een revolutionaire omwenteling moet er een nieuw nationale socialisme voor in de plaats komen, welke een menselijk en rechtvaardig systeem voort zal brengen.

De smeris en de sociaal democraten hebben op de eerste mei hun eigen wetten overtreden en daarmee wederom aangetoond hoe waardeloos afspraken op papier wel niet zijn. Zij gebruiken deze wetten slechts als het hen uitkomt en schaden daarmee het soevereine volk. De smeris handelde op deze eerste mei wederom als handlanger van een volksvijandig systeem. Tegen betaling volgden zij bevelen op, treiterden ze ons en pakten zij de Duitse jeugd hun recht op manifestatie en vrije meningsuiting af. Met hun hondenbrigades, dubbele hekwerken, vernederende controleposten en meer verkondigden zij vroegtijdig hun escalatiepolitiek. De inzet van een politiehelikopter maakte het geheel af. Wederom werden wij geconfronteerd met zwaar uitgeruste, vermomde, geweldbereide en bepantserde troepen van de politie, die vijandig tegenover ons stonden.        

Schouder aan schouder met de burgerlijke staat lukte het 'antifascisten' en een allegaartje van andere groepen om de straten te blokkeren - de knokploegen van de staat waren geenszins bereid om deze blokkades te ruimen. Dit terwijl de waterkanonnen en blokkaderuimers wel aanwezig waren. Op deze manier was de  Arbeiterkampftag voor ons onbereikbaar, omdat de slagkracht om door te breken te klein was. Het was daarom dat wij in plaats van tot het uiterste een confrontatie met de smeris te zoeken, wij onze weg vonden naar Apolda. Samen met andere vreedzame activisten zetten wij daar onze manifestatie voort. Een andere groep probeerde in Merseburg te demonstreren, maar dat werd daar door arrestatie eenheden verhinderd. In Köthen lukte het eveneens om zonder begeleiding te manifesteren, totdat de toegesnelde arrestatie eenheden hen naar het station begeleiden.

Naast een paar motorkappen van de uitgerukte smeris moesten in Apolda ook de ruiten van de Allianz verzekeringsmaatschappij er aan geloven. Waarom alles nu zo halfslachtig wild, of eigenlijk veel te onschuldig plaats vond, willen wij door middel van de volgende voorbeelden ophelderen:


Winsten door wapenexport! 

Volgens Facing Times verdient de Allianz SE aan wapenexport. Rheinmetall is in deze context een bekende speler. Wie geld verdient met clusterbommen en pantsers, creëert vluchtelingen, terreur en verdrijvingen.


Speculatie op voedingsmiddelen! 

De Allianz SE speculeert op levensmiddelen en maakt daarmee de honger van miljoenen mensen tot een kansspel. Wie op voedingsmiddelen speculeert, schept internationale problemen: Honger, onrecht, asociale economische structuren.  



De Allianz lobbyt!  

Volgens transparante EU-registers heeft de Allianz SE in het jaar 2014 tussen de 1,5 en de 1,75 miljoen euro, evenals €300.000 aan directe lobbyen, aan de EU-organen gespendeerd. Dat het geld niet wordt aangenomen om de belangen van het volk te dienen, wordt aan de hand van het volgende duidelijk: ,,De Allianz had een vertegenwoordiger, directielid Helga Jung, in de zogenaamde Speciale commissie voor de versterking van investeringen in Duitsland. Deze speciale commissie  bestond tussen 2014-2015 en had als doel private investeringen in de openlijke infrastructuur (Public Private Partnership [PPP]) te bevorderen”.


We kunnen met recht stellen dat: De Allianz gewoonweg klote is! 

Ze is mede schuldig aan vluchtelingenstromen, aan oorlog en daarmee ook aan de massa-immigratie. Wanneer wij daadwerkelijk onze grenzen willen sluiten, dan moeten wij eerst de profiteurs van de geglobaliseerde terreur in het eigen land bestrijden. Zolang zij daarvan profiteren en de politiek naar hun hand blijven zetten, zolang zij met een gerust hart tegen Duitsland kunnen blijven ageren, blijft ieder verlangen naar nationalisme en socialisme een lege leus.  


Bestrijdt de nationale en internationale kapitalisten!

Wat is dat nou voor een klotenbende! Wanneer miljoenen mensen, evenals ons eigen volk, sterven?



Getekend, 

Die Ungemuetlichen



dinsdag 2 mei 2017

Dossier Trilaterale Commissie


Politbureau van het kapitalisme oftewel het complot tegen de volkeren



Rambouillet, Porto Rico, Londen, Bonn, Guadeloupe, Tokio, Parijs: Sinds 1975 volgen de economische topconferenties van de toonaangevende regeringspolitici uit de Verenigde Staten, West-Europa en Japan elkaar in snel tempo op. In kleine kring worden aldaar de urgente economische en politieke vraagstukken, die alle volkeren ter wereld direct aangaan, bediscussieerd en worden er besluiten dienaangaande genomen. De kopstukken van de kapitalistische wereld pogen hun belangen ondanks de crisis en de interne tegenstellingen gezamenlijk te coördineren. In dit verband valt vaak het woord 'Trilaterale Commissie'. Wat is nu precies deze 'Trilaterale Commissie' en welke krachten zitten er eigenlijk achter deze zogeheten “groepering van privé-personen afkomstig uit West-Europa, Japan en Noord Amerika”, waaruit onder meer ook het overgrote deel van de regering-Carter afkomstig is?


“We dienen het internationale systeem te vervangen door een globaal systeem, waarin de in de laatste tijd ontwikkelde actieve en creatieve krachten zijn geïntegreerd. Dit systeem dient Japan, Brazilië, de OPEC-landen en zelfs de Sovjet Unie – in zoverre deze laatste gewild is überhaupt aan een globaal systeem deel te nemen – te omvatten. De realiteit van onze huidige tijd is, dat een moderne samenleving als de Verenigde Staten een centraal besluitvormingsorgaan nodig heeft (ter coördinatie en innovatie), dat niet uit 600 personen (het Amerikaanse Congres – red.) kan bestaan.” 


“De gemeenschap van industrielanden, die geleidelijk bezig is te ontstaan, zal zich in een betere positie bevinden om echte ontspanning (détente) na te streven, waarvan het doel niet een kunstmatig onderverdeelde aardbol is, die zich vanaf het allereerste begin in een conflict bevindt met de globale dynamische oerkrachten, maar een wereld, waar de gebieden die onder uitsluitend nationale heerschappij staan verdwijnen.” 


Aldus omschreef nationaal veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski, 'de Kissinger van de regering-Carter', de doelstelling van de Trilaterale Commissie (in het vervolg aangeduid met TC).


De TC werd in 1972 in Knokke-le-Zoute (België) in het leven geroepen door David Rockefeller, voorzitter van de Raad van Commissarissen van de Chase Manhattan bank en vanaf 1970 president van de Council on Foreign Relations (CFR)**


Op de gedachte om een “groepering van privé-personen uit West-Europa, Japan en Noord-Amerika” – vandaar de term 'trilateraal' – te vormen kwam de dollarmultimiljonair in de wandelgangen van een bijeenkomt van de Bilderbergconferentie.***


De TC, 'het werkelijke bevoorradingsdepot van de regering-Carter' ('Newsweek', 28 maart 1977) – meer dan 20 van haar leden waren tot nu toe werkzaam in de regering-Carter – is nòch een zondagsdebatteerclub van een handjevol belangrijke heren in de kapitalistische wereld, nòch een toevalskindje. Het jaar van oprichting – 1972 – is ook géén toeval: De crisis klopte destijds reeds bij de kapitalistische landen aan de deur en de totale nederlaag van het Amerikaanse imperialisme in Vietnam tekende zich inmiddels duidelijk af. De ouderwetse methoden van het westerse imperialisme deugden niet meer, de noodzaak van een nieuwe strategie drong zich op aan de beleidsmakers van het wereldkapitalisme.



“Het Noorden verenigen” 


Op 23 oktober 1972 vond in Tokio reeds de eerste bijeenkomst van de TC plaats. Naast oprichter David Rockefeller en toonaangevende politici zoals Zbigniew Brzezinski, Walter Mondale, Cyrus Vance, Andrew Young, Michael Blumenthal en Raymond Barre zijn ook tal van vertegenwoordigers van industrie en bankwereld aanwezig: Giovanni Agnelli (Fiat), Chujiro Fujino (Mitsubishi), Umberto Colombo (Montedison), Edmond de Rothschild (Finanz AG Holding) en Hans-Günther Sohl (Thyssen).


Voorts afgevaardigden van de grote concerns Cola-Cola, Exxon, Dunlop, Royal Dutch, Barclays Bank, Bendix, Credietbank Nippon Steel enz. enz. De 200 leden van dit gerespecteerde orgaan, opgedeeld in drie gelijke delen over de Verenigde Staten, Japan en West-Europa, beschouwen zichzelf als de baanbrekers van een aaneensluiting op brede grondslag van de drie centra van het ontwikkelde kapitalisme. Gefinancierd wordt de TC door de volgende belastingvrije stichtingen:


– Rockefeller Brothers Fund 

– Ford Foundation 

– Lilly Endowment 

– Kettering Foundation 


De dagelijkse leiding ligt in handen van een comité, het 'Trilateral Political Committee' geheten (kortweg het 'politbureau'). De TC komt enkele malen per jaar bijeen in onregelmatige intervallen.


Tegen wie de stootrichting van de TC is gericht, vertrouwde ons TC-lid Richard Ullman, hoogleraar voor internationale betrekkingen aan de universiteit van Princeton, toe:

“Een essentiële reden om het Noorden te verenigen is daarin gelegen om des te slagvaardiger met het Zuiden, d.w.z. de ontwikkelingslanden, te kunnen onderhandelen.” ('Trilaterialism: Partnership For What?' in: 'Foreign Affairs', oktober 1976)


Een formulering, die voor de Japanse vertegenwoordigers van de TC duidelijk te openhartig en daarmee te onvoorzichtig was, aangezien deze laatsten bevreesd waren, dat “de trilaterale leiding van de rijke industrielanden ressentimenten en wantrouwen bij de communistische landen en de landen van de Derde wereld zou kunnen provoceren”. Daarom stelden de Japanners voor om “een buitengewoon grote omzichtigheid aan de dag te leggen m.b.t. de openbare verklaringen van de nieuwe commissie”, zoals de 'Washington Post' destijds inzake de eerste bijeenkomst van de TC wist te vermelden.


Hetgeen door de Trilateralen daarna ook ter harte werd genomen: Sedertdien komt men nog bijna uitsluitend in het geheim bijeen en zijn de rapporten en documenten van de TC nog slechts voor een handjevol ingewijden toegankelijk.



Amerikaanse hegemonie 


Al meteen vanaf het begin maakten de Amerikaanse vertegenwoordigers duidelijk wie de teugels van de TC op het niveau van de wereldpolitiek in handen dient te houden.


“Het trilateralisme als de uitdrukkingsvorm van de internationale relaties in zijn totaliteit is geheel en al een Amerikaanse uitvinding. De TC is in de Verenigde Staten in het leven geroepen en groot geworden. Vanuit het oogpunt van Washington gezien – onafhankelijk van welke regering er op dat moment ook aan de macht moge zijn – is een doeltreffend trilateralisme er steeds op uit om beperkt te blijven tot een efficiënte ondersteuning van de Amerikaanse standpunten door de Europeanen en Japanners.” (Prof. Richard Ullman in 'Foreign Affairs', oktober 1976)


Het trilateralisme is dus niets anders dan een meer subtiele, meer verfijnde variant van de Amerikaanse hegemonie voor de “vrije wereld”, welke Henry Kissinger in 1963 in zijn befaamde redevoering 'Het jaar van Europa' iets te onvoorzichtig had aangekondigd. Een soort van 'New Deal' op wereldschaal teneinde het kapitalisme, ondanks de crisis waarin het verkeert, zo onveranderlijk als mogelijk te behouden, deze keer echter door middel van een meer “reformistische” politiek, in het kader waarvan programma's van ontwikkelingshulp worden voorgesteld met het doel om te komen tot “een meer uitgebalanceerde economische orde binnen de bestaande structuren van de vrije markteconomie”. 


Amerikaans messianisme, of beter gezegd imperialisme, in een nieuwe variant: “Globale drijfveer van de Verenigde Staten is het om de verandering te stimuleren”, stelt Brzezinski (Ámerica In A Hostile World', 'Foreign Affairs' Nr. 23 p.92). Hij ziet in de Verenigde Staten daarom “het sociale laboratorium van het universum”. 


De TC dient te komen tot “een gemeenschappelijke politieke noemer van de regeringsinstanties van de drie centra, d.w.z. van de Noordelijke kapitalistische industrielanden”, benadrukte TC-voorzitter**** Brzezinski (tevens adviseur van president Carter inzake de nationale veiligheid) tegenover zijn Amerikaanse, WestEuropese en Japanse vrienden.



Het contra-offensief ('roll back') 


“De wereld veranderen – teneinde deze op die manier beter te kunnen behouden, zoals zij thans is” – dat is het credo van de baronnen van het internationale kapitaal, die bij de TC de deur platlopen. Daarom mag uitgerekend vandaag de dag, waar het imago van de vrije markteconomie door de crises, inflatie en werkloosheid zware schade heeft opgelopen, de ideologische strijd tegen het socialisme en het communisme niet worden verwaarloosd:


“Het is een vergissing om de macht van het woord en van de ideeën te onderschatten”, benadrukte dan ook een buitengewoon prominente woordvoerder van de TC, namelijk de Amerikaanse president Jimmy Carter (redevoering aan de NotreDame-universiteit, 22 mei 1977).


Zijn campagne voor de mensenrechten diende vooral ter rehabilitering van de “waarden van het kapitalisme”. Om wat voor waarden het daarbij gaat, maakte Carter ons ook nog eens duidelijk:


“De vrijheid (…), dat is de vrije en open concurrentie, welke de creatieve verandering op het gebied van de politiek, handel, wetenschap en kunst voortbrengt.” (Redevoering aan de Notre-Dame-universiteit e.v.)


Teneinde de ideologische strijd beter te kunnen voeren, heeft de TC twintig intellectuele persoonlijkheden aangeworven, waaronder tien professoren (o.a. Richard Ullman), zes directeuren van toonaangevende onderzoeks- en opleidingsinstituten, drie uitgevers (o.a. de uitgever van de tijdschriften 'Time' en 'Foreign Policy') benevens een journalist (Carl Rowan, de enige kleurling in deze intellectuele 'Brain Trust').



Trilaterale prioriteiten 


De TC heeft zich bepaalde prioriteiten ten doel gesteld die door middel van de 'troefkaarten' van de kapitalistische wereld – de economische macht van de Verenigde Staten en haar westerse geallieerden, haar militaire slagkracht en haar internationale instrumenten voor de economische overheersing van de wereld, zoals de Wereldbank en het IMF – verwezenlijkt dienen te worden:


'Externe Collaboratie' – de “nauwe samenwerking tussen de industriële democratieën”. (Carter)


'Interne Collaboratie' – het interne evenwicht binnen de hoogontwikkelde “driehoek” (Verenigde Staten, West-Europa, Japan) behoeden voor sociaal en politiek ongewenste veranderingen en dáár, waar dit evenwicht op een wankel fundament berust (d.w.z. dáár, waar de georganiseerde arbeidersbeweging sterk is, i.c. West-Europa) desnoods met delen van deze georganiseerde arbeidersbeweging (d.i. de rechtse sociaaldemocratie en de rechtse leidingen van de vakbeweging) samenwerken.


Dat verklaart ook de aanwezigheid van individuele sociaaldemocraten in de TC. Daarom ook het aandringen van de TC op een sterk, geïntegreerd Europa teneinde broodnodige democratische veranderingen, waardoor enkele Europese landen worden “bedreigd”, een slag vóór te zijn. “Een actief, met ons verbonden Europa komt overeen met ons idee van een stabiel internationaal systeem”, verklaarde TC- kopstuk Brzezinski in een interview met 'Le Monde' (2 mei 1979) met betrekking tot de verkiezingen voor het Europese parlement (juni 1979). Want aan de toenemende internationaliteit van het kapitaal (de multinationals) dienen ook adequate supranationale instellingen op het politieke vlak ter beschikking worden gesteld.


Re-organiseren van de betrekkingen tussen de industriestaten en de landen van de Derde Wereld – beter bekend onder de slogan 'Nieuwe internationale economische orde' of ook wel 'Noord-Zuiddialoog': De toenemende afhankelijkheid van de trilaterale landen van de ontwikkelingslanden voor wat energie en grondstoffen betreft evenals het sterker worden van de wil tot onafhankelijkheid bij enkele van deze landen maakt een nieuwe, meer subtiele politiek noodzakelijk, een soort van “neokolonialisme op kousenvoeten”.


Een “vreedzame cöexistentie die van conflicten is gevrijwaard” met de staten van het socialistische blok – voor de TC betekende dit, dat men wat de bewapening betreft steeds een neuslengte voor diende te liggen op de USSR, echter zonder daarbij het risico van een nucleair conflict al te zeer aan te wakkeren. Ook het gebruik maken van de scheuring binnen het socialistische blok (tussen de pro-Sovjetvleugel ener- en de pro-Chinese vleugel anderzijds) vormde hiervan een onderdeel.


De “koude oorlog” was weliswaar vanwege de verzwakking van het westerse imperialisme niet meer in dié mate mogelijk zoals nog in de jaren '50; in plaats daarvan werd de vlam (van de oorlog) bewust op 'lauwwarm' (aldus TC-lid Richard Ullman) gehouden.



Een nieuwe internationale taakverdeling 


“Het is waarschijnlijk, dat in de nabije toekomst het vraagstuk van oorlog en vrede meer afhangt van de economische en sociale problemen tussen Noord en Zuid als van de problemen inzake de militaire veiligheid tussen Oost en West”, constateerde president (en tevens TC-lid) Carter.


“Het Noord-Zuid conflict dient daarom als zodanig te worden aangepakt en niet meer in de hoedanigheid van de Sovjet-Amerikaanse rivaliteit”, stelt het 'Report of Task Forces to the Trilateral Commission' dan ook (Nr. 12/1976, p.9).


Omdat de landen van de Derde Wereld thans hun eisen hebben verhoogd (zoals de OPEC-landen) wil de TC ook een einde maken aan bilaterale betrekkingen tussen individuele industrielanden en de grondstofexporterende landen, omdat deze betrekkingen aan “de mogelijkheid om het energieprobleem op korte dan wel lange termijn op te lossen slechts afbreuk doen”. Daarom is de TC ook voorstander van meer representatieve Europese instellingen, die niet meer uitsluitend binnen het kader van Europa zelf blijven. Vanuit het oogpunt van een globale strategie van de kapitalistische landen tegenover het Zuiden wordt de integratie van Europa tot een uiterst belangrijke factor. Het nieuwe Europese parlement was een eerste succes voor de trilaterale strategie, want vanaf dat moment vormde West-Europa (de landen van de Europese Gemeenschap – EG) voor de Verenigde Staten en Japan niet meer langer een chaotische bende, “een ietwat onhandige partner” (rapport van de 'Task Forces' van de TC).


Aangezien de huidige economische crisis globaal is, streeft de TC ook naar een globale oplossing: Een hiërarchisch wereldsysteem gecentreerd rond de drie pijlers (Verenigde Staten-hegemonie; Japan – West-Europa, gedomineerd door de economisch sterke BRD). Deze drie pijlers dienen een vrijhandelszone te worden voor de 'multinationals' (de multinationale concerns), waar de specifieke wetenschappelijke, technische en culturele bijzonderheden van de afzonderlijke naties zoveel mogelijk met elkaar in overeenstemming worden gebracht en geminimaliseerd.


Want: “De industriële politiek wordt noodzakelijkerwijze steeds internationaler, in diè zin, dat de structurering van de ruimte op wereldvlak vandaag de dag in gelijke mate zowel door de concerns als door de naties wordt bepaald, of veeleer door de ontwikkeling van de strategieën van de grote ondernemingen, die zich een weg dwars door de naties banen”, aldus Alain Cotta, een toonaangevend theoreticus van de nieuwe trilaterale industriepolitiek ('Le redeploiement industriel. Etudes de politiques industrielles', in: La Documentation française 1977).


En verder: “De internationale dimensie van de industriële specialisaties maakt van de politiek van druk uitoefenen op de staten een noodzakelijk actiemiddel”.



De staten als lakeien van de multinationals 


Onder het motto 'Nieuwe economische orde' dienden de verschillende markten op wereldniveau steeds meer te worden geïntegreerd. Gepaard gaande met een gecoördineerde internationale politiek diende het operationele terrein van de 'multi's' te worden vergroot. En daartoe was er een nieuwe monetaire politiek nodig. Teneinde de monetaire chaos te bestrijden, stelde de TC voor om 'coöperatieve systemen' in het leven te roepen, “in het bijzonder voor landen met een fluctuerende (wisselende) koers” ('Voor een vernieuwd internationaal systeem', Document Nr. 14 v.d. TC-1977).


Eerste stap in deze richting: Het Europees Monetair Systeem (EMS). Het EMS, door de BRD met haar sterke D-mark op krachtige wijze beïnvloed, had o.m. tot doel om de Europese kapitaalbewegingen 'vrij' te maken en een gezamenlijk reservefonds aan te leggen, met behulp waarvan de “sterke” landen (BRD, Nederland, Denemarken) druk konden uitoefenen op de politieke, economische en sociale besluiten van regeringen, die zich geconfronteerd zagen met een sterke arbeidersbeweging (ZuidEuropa, Groot-Brittannië).


Tot de 'Nieuwe economisch orde' hoort ook een nauwe integratie van de ontwikkelingslanden in de kapitalistische vicieuze cirkel. Instrumenten daartoe zijn de Wereldbank, gedomineerd door de Verenigde Staten, die de internationale investeringsmarkt controleert, en het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Bij het IMF, opgericht in 1944 na het verdrag van Bretton-Woods, zijn 130 landen aangesloten (uitgezonderd Zwitserland en de staten van het socialistische blok, maar wèl met inbegrip van Joegoslavië en Roemenië). Het IMF functioneert als een particuliere vennootschap, d.w.z. de afzonderlijke landen bezitten overeenkomstig hun aandelen (quota) van het IMF meer of minder stemmen. De Verenigde Staten, die het IMF tezamen met de BRD, Japan, Frankrijk en Groot-Brittannië domineren, bezitten met 20,8% van de stemmen een vetorecht.


De beide kredietinstellingen pompen (tegen een hoog rentepercentage) “ontwikkelingsgeld” in de landen van de Derde Wereld, waarmee aldaar industriële infrastructuren worden geschapen. De 'multi's' verplaatsen hun productie naar deze ontwikkelingslanden, waar de arbeidskrachten goedkoper en door dictatoriale regiems gekneveld zijn.


Intensief geïnvesteerd wordt er thans vooral in de agrarische sector van de ontwikkelingslanden, in de agro-voedingsmiddelensector. De TC had op een bijeenkomst begin 1978 een investeringsplan ter hoogte van 54 biljoen dollar voor de voedingsmiddelproductie in Azië uitgewerkt. “De vorming van een egalitaire agrarische samenleving in de Derde Wereld in de nabije toekomst is een onrealistische zaak”, luidde de conclusie van het verslag van deze conferentie van de TC. En verder: “De enige weg om het inkomensniveau van de arme plattelandsbevolking te doen stijgen is via een verhoging van de voedingsmiddelproductie.” 


Waarom uitgerekend Azië? “Omdat hier het grootste potentieel voor de verhoging van de voedingsmiddelproductie door middel van stijgende opbrengsten op reeds aanwezig cultuurland bestaat.” 


Wat hier echter óók bestaat, is een grote afzetmarkt voor de producten van de Amerikaanse agro-business, waarvan de topvertegenwoordigers zitting hebben in de TC. Ter verhoging van de agrarische opbrengsten zijn nieuwe technologieën, nieuwe meststoffen en nieuwe machines nodig, die splinternieuw door de Amerikaanse agromulti's worden geleverd. Het geïnvesteerde geld komt zodoende via de achterdeur weer terug, de ontwikkelingslanden raken nog dieper in de schulden en worden op die manier nog afhankelijker van de industriestaten.


De TC gaf in haar rapport van begin 1978 weliswaar toe, dat een hogere voedingsmiddelproductie en lagere prijzen “niet toereikend zullen zijn om het probleem van de ondervoeding in de Derde Wereld op te lossen”. Echter: “We mogen met ons 54 biljoen dollar-plan niet wachten, totdat we weten hoe de agrarische samenleving te hervormen.” 


De TC schrok er vervolgens zelfs niet voor terug om de catastrofale gevolgen van haar eigen politiek voor de Aziatische bevolking uiteen te zetten: “Natuurlijk is het gevaar aanwezig, dat onze investeringspolitiek in de Aziatische voedingssector enkele ongewenste sociale consequenties zal hebben, zoals een ongelijke inkomensverdeling of een polarisering binnen de plattelandsgemeenschap.” 


Ook delen van de internationale sociaaldemocratie spelen dit spel van de TC in de Derde Wereld mee. Zo werd bijvoorbeeld de 'Autonome Commissie voor Ontwikkelingsopdrachten', in 1976 in het leven geroepen door de president van de Wereldbank Robert McNamara, geleid door Willy Brandt, voorzitter van de Duitse SPD en van de 'Socialistische Internationale' (SI).


Precies zoals de TC heeft ook de 'Commissie-Brandt', zoals deze tegenwoordig wordt genoemd, de pretentie om een “onafhankelijke” instelling te zijn. Haar officiële raak: Regeringen adviseren. Haar doel: Coherente voorstellen uitwerken om een antwoord te bieden op de huidige crisis en om een sociaal conflict op wereldschaal te verhinderen.


Teneinde het rapport van zijn commissie voor te bereiden, dat eind 1979 werd gepubliceerd, had de sociaaldemocraat Brandt een team van experts samengesteld, waarvan tien vertegenwoordigers afkomstig waren uit de ontwikkelingslanden en zeven uit de trilaterale staten. Tot deze laatste groep behoorden o.m. Olaf Palme, voormalig socialistisch regeringsleider uit Zweden, Edward Heath, voormalig Brits regeringsleider (Tories), Eduardo Frei, ex-president van Chili (Christendemocraat), Pierre Mendès-France, ex-regeringsleider uit Frankrijk, G. Peterson, voormalig adviseur van president Carter voor internationale economische vraagstukken, alsmede Haruki Mori, ex-minister voor internationale economische vraagstukken in Japan.


Deze “onafhankelijke” commissie, waarvan steeds een vertegenwoordiger aanwezig is bij de bijeenkomsten van de TC, streeft dezelfde doelstellingen na als de TC zelf, namelijk een kapitalistische uitweg uit de crisis, wat alleen mogelijk is, indien de ontwikkelingslanden er bij worden betrokken, die 75% van hun handel met de landen van de OECD (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling) afwikkelen.


Bovendien streeft de Commissie-Brandt ernaar (overeenkomstig de officiële politiek van de SI) om in de landen van de Derde Wereld de invloed van de reformistische politieke krachten te vergroten, teneinde op die manier het gras voor de voeten van de radicale stromingen, die zich tegen de dictaturen verzetten, weg te maaien.


“Het Noorden (Verenigde Staten-Japan-West-Europa) verenigen – teneinde des te slagvaardiger met het Zuiden (de ontwikkelingslanden) te kunnen onderhandelen”: dat is het doel van het multinationale kapitaal en haar handlangers in de regeringen van de Verenigde Staten, Japan en West-Europa, die zich aaneengesloten hebben in de 'Trilaterale Commissie'. De politiek van dit 'politbureau' van de kapitalistische wereld heeft niet alleen catastrofale gevolgen (namelijk nog meer armoede, honger en onderdrukking) voor de Derde Wereld, maar ook voor de volksmassa's in de Verenigde Staten, Japan en West-Europa.


De democratie is niet meer datgene, wat het eens was. Wat nu te doen? Antwoord: De democratie inperken, want een teveel aan democratie schaadt de democratie. Zo ongeveer kan men het “democratie-debat” van de TC typeren. “De democratie is onregeerbaar geworden!”, klaagde de TC destijds al in haar ideologische geloofsbrieven, in 1975 opgesteld onder de auspiciën van TC-lid Samuel P. Huntington, professor aan de Harvard-universiteit, en adviseur Brzezinski ('The Crisis Of Democracy', University Press New York). Professor Huntington had toendertijd zijn sporen als 'democratie-specialist' al verdiend en wel in Vietnam.


Teneinde de democratie in Vietnam te redden voor het communisme dacht hij destijds de geniale strategie van de zogeheten “gedwongen urbanisatie” uit: Met napalm-, fragmentatie- en booby-trap bommen (verborgen in kinderspeelgoed) alsmede chemische ontbladeringsmiddelen diende toen het platteland en de dorpen in Vietnam onbewoonbaar te worden gemaakt en de boerenbevolking naar de steden te worden verdreven, waar deze vervolgens in concentratiekampen beter onder verscherpte sociale controle zou kunnen worden gehouden.


Als briljant logisticus meende Huntington, dat op die manier de Vietcong niet meer “als vissen in het water van de volksmassa's” zouden kunnen zwemmen. De gevolgen van deze politiek van 'democratie-specialist' Huntington zijn bekend: Honderdduizenden doden en voor de duur van vele decennia totaal verwoeste vegetatie en landbouwgebieden.


Tegenwoordig staat Huntington aan het hoofd van degenen, die een wereldwijde hetze-campange tegen de Socialistische Republiek Vietnam voeren vanwege vermeende 'schending van de mensenrechten' aldaar. Wat betekent de democratie van het type van de TC voor ons? Tussen 1950 en het begin van de jaren '70 had een “aaneenschakeling van gelukkige factoren” het aan de democratische maatschappijen mogelijk gemaakt om “respectabele prestaties te volbrengen”.


Maar deze gunstige voorwaarden waren thans niet meer gegeven. Waarom? Uitgerekend vanwege het succes van de democratie! Want, “hoe democratischer een systeem, des te groter de gevaren, waaraan het is blootgesteld”, aldus het TC-rapport (p.8).


“Gedurende de laatste jaren schijnt het functioneren van de democratie een erosie van de traditionele middelen van sociale controle te hebben geprovoceerd, een delegitimering van de politieke autoriteiten evenals andere vormen van autoriteit, alsmede een overvloed aan eisen aan de regering, eisen, die de mogelijkheid van de regering om deze te vervullen, te boven gaan.” 


Wat de TC bovenal irriteert, zijn de sociale groepen, die zich vandaag de dag teweer stellen tegen staat en ondernemers en voor hun rechten opkomen.


“Het doeltreffend functioneren van het politieke democratische systeem vereist gewoonlijk een grote mate aan apathie en inactiviteit van enige individuen en groepen. In het verleden had elke democratische samenleving een in numeriek opzicht gezien in meerdere of mindere mate marginale laag van de bevolking, die niet actief aan het politieke leven deelnam. Op zichzelf is de marginalisering van bepaalde groepen anti-democratisch, maar het was ook een van de factoren, die een werkelijk functioneren van de democratie mogelijk maakten. Marginale sociale groepen, zoals bijvoorbeeld de zwarten in de Verenigde Staten, nemen tegenwoordig volledig aan het politieke systeem deel. En het gevaar blijft, dat het politieke systeem met eisen wordt overhoopt, die zijn functie uitbreiden en zijn autoriteit ondermijnen.” (p.114)


De “kwetsbaarheid” van de democratie komt dus nièt rechtstreeks door “bedreigingen van buitenaf, hoewel deze reëel zijn, en evenmin door binnenlandse subversie van links of rechts, hoewel deze beide risico's zeer zeker aanwezig kunnen zijn, maar veeleer door de eigen dynamiek van de democratie zelf in een in hoge mate geschoolde, gemobiliseerde en actieve samenleving.” 


“Wij zijn thans op een punt beland, waar wij moeten inzien, dat er potentiële grenzen aan de economische groei zijn, die verwelkomd dienen te worden. Even zo zeer zijn er ook potentiële te verwelkomen grenzen aan de onbeperkte uitbreiding van de politieke democratie.” (p. 115)


Een bijzonder gevaar voor de democratie van het type van de TC vormt een vrije onafhankelijke pers. “De autonomie van de journalisten leidt niet onvoorwaardelijk tot een transparantie van de waarheid; deze kan integendeel de waarneming van de realiteit deformeren (vervormen).” (p. 36)


Daarom moet aan de regering “het recht en de praktische mogelijkheid worden gegarandeerd om informatie achter te houden”. 


Huntington beval in zijn TC-rapport een radicale therapie ('shock-therapy') aan voor de “in chaos ontaarde democratie”: Het doen verlagen van het staatsdeficiet (= tekort), van de staatsschulden en de koopkracht van de arbeiders; het nemen van “harde beslissingen” op het gebied van de loon- en prijspolitiek; het bevrijden van de regering van de dwang om een spectaculaire buitenlandse politiek te moeten voeren teneinde af te leiden van de binnenlandse moeilijkheden (Huntington wijst hier op de superioriteit van dictaturen op dit gebied); het vermogen om “aan zijn volk de nodige offers op te leggen, teneinde een efficiënte buitenlandse en militaire politiek te kunnen voeren”. Dat alles, zo gaf Huntington toe, maakt, dat “de sectoren, waar democratische processen op hun plaats zijn, in het kort gezegd beperkt zijn”. 



De vijand zijn de loonafhankelijken 


Gevaarlijk wordt het voor de “democratie” van de trilateralen dan, indien bewegingen, partijen en vakbonden het spel niet meer meespelen. De arbeidersklasse is, in de woorden van de Europese co-auteur van het TC-rapport 'The Crisis Of Democracy', Michel Crozier, “slechts ten dele in het sociale spel geïntegreerd, vooral in de Latijnse landen en in Frankrijk. Het ontbreken van een dergelijke integratie verhindert elke onderhandeling, verhindert elk wederzijds begrip direct in het bedrijf. Daarom zijn de Europese ondernemingen bijzonder kwetsbaar. Dat verklaart ook dat zeer weinig jonge mensen stilzwijgend een vernederende en slecht betaalde handenarbeid accepteren.” 


Het op de bres staan voor traditionele democratische waarden en het verdedigen van de eigen belangen en rechten van de loonafhankelijke bevolking jaagt de TC en daarmee de ondernemerswereld angst aan.


“Deze waarden kunnen onder bepaalde omstandigheden een revolutionaire uitwerking hebben”, aldus Huntington in zijn TC-rapport. “De democratische golf dient af te ebben, opdat de vitaliteit en de regeerbaarheid van het democratische systeem weer wordt hersteld.” 


Hiermee wordt ook duidelijk, wat de “overdreven democraten en eisenstellers”, de loonafhankelijken dus, blijft om zich teweer te stellen tegen de strategie van de TC, d.w.z. van het internationale kapitaal en haar regeringen: Zich te organiseren, onafhankelijk van de burgerlijke staat en de ondernemers, om hun belangen en rechten er door te boksen. Nièt te vertrouwen op de “gematigde leiding” in vakbonden of arbeiderspartijen. Vooral, indien men iets zorgvuldiger rondkijkt in de top van de TC: Hier vinden we namen als Heinz-Oskar Vetter, voorzitter van de Deutsche Gewerkschaftsbund (DGB) en SPD-lid, Erwin Kristoffersen (DGB), Horst Ehmke (SPD), Lane Kirkland, penningmeester van de Amerikaanse vakcentrale AFL/CIO, I.W. Abel (Amerikaanse bond van metaalarbeiders), Jozef Houthuys, leider van het Algemeen Christelijk Vakverbond (België), Dan Murphy, leider van de vakbond voor overheidspersoneel (Ierland), Yukitaka Haraguchi, leider van de Japanse bond van metaalarbeiders. Al deze “arbeidersvertegenwoordigers” maken of maakten deel uit van de TC.


“Tegen het trilaterale offensief helpt alleen een multinationale breuk van de arbeidersbeweging en alle loonafhankelijken met het kapitalisme en haar burgerlijke staat”, verklaarde een FIAT-arbeider in Turijn naar aanleiding van een door radicale vakbondsbasisgroepen en militant links belegde discussiebijeenkomst met als thema <>. “En dat”, zo ging hij voort, “is een wedloop tegen de klok, die wij moeten winnen, voordat deze twaalf slaat.”. 



Naschrift: 


De laatste coup van de Trilaterale Commissie Aardverschuiving binnen de regering-Carter: Michael Blumenthal wordt als minister van financiën vervangen door William Miller, president van de Federal Reserve Board (de Amerikaanse centrale bank).De plaats van Miller wordt ingenomen door Paul Volcker, president van de Reserve Bank van New York. Nieuwe speciale adviseur van Carter wordt Hedley Donovan, voormalig hoofdredacteur van 'Time' en beheerder van de Ford- en Carnegie-stichtingen. Alle drie genoemde personen die promotie hebben gemaakt zijn lid van de TC.


Teneinde de diepere betekenis van deze personele reorganisatie te kunnen begrijpen, dienen we wat verder terug te gaan in de geschiedenis.


De dynamiek van de wereldeconomie en de gewijzigde verhoudingen tussen ondernemers en vakbonden hebben een wig gedreven in de Amerikaanse bourgeoisie. Aan de ene kant bevinden zich de multinationale concerns en de grote handelsbanken, aan de andere kant de financiële en industrievennootschappen, die georiënteerd zijn op de binnenlandse markt. De “binnenlandse fractie”, die uitsluitend grondstoffen importeert en deze in de Verenigde Staten verwerkt voor de binnenlandse consumptie, is voorstander van een protectionistische politiek teneinde de spanningen en de druk van de wereldeconomie te ontwijken (staal-, textiel-, schoenenindustrie en de kleine ondernemingen). Daarentegen streven de 'multi's', die een groot deel van hun productie naar het buitenland (vooral de Derde Wereld) hebben overgebracht, naar een grotere “vrije” handelsuitwisseling op wereldvlak en uitgebreide rechtstreekse investeringen in het buitenland (oliemaatschappijen, auto-, elektro-, en chemische investeringen, agro-business).


Dit antagonisme weerspiegelt zich tegenwoordig in de beide grote politieke partijen: De Democraten vertegenwoordigen de belangen van de 'multi's', de Republikeinen die van de protectionisten. Deze nieuwe constellatie der krachten heeft zich pas in het begin van de jaren '60 uitgekristalliseerd, toen de invloed van de vakbonden binnen de Democratische partij afnam en het apparaat van de Republikeinse partij door de protectionisten in bezit werd genomen. Sinds de moeilijke jaren van de 'Nieuwe economische politiek' van toenmalig president Nixon – protectionisme, devaluatie van de dollar, importheffingen – is in de Verenigde Staten een nieuwe politieke figuur ontstaan: De 'Democraticus multinationalis', belichaamd door David Rockefeller, president van Chase Manhattan, voorzitter van de Council on Foreign Relations (CFR), medeoprichter van de Bilderberg-conferentie en oprichter van de Trilaterale Commissie.


Om tegenover de “provinciaalse” economische politiek van de Republikeinse leiding een multinationale politiek van de “vrije” handelsuitwisseling door te kunnen drukken, ondernam de TC alles om Jimmy Carter, zelf lid van de TC, aan de macht te brengen.


Sindsdien hebben meer dan twintig TC-leden, die tot op heden in de regering-Carter werkzaam zijn geweest, ervoor gezorgd, dat er naar behoren rekening wordt gehouden met de belangen van de 'multi's'.


Tegen deze historische achtergrond wordt de betekenis van de recente regeringsreorganisatie duidelijker.


In maart 1978 sloeg de TC voor de eerste keer toe. Arthur Burns, president van de Federal Reserve Board, moest toen het veld ruimen voor William Miller, lid van de TC. Burns was nooit een echte vriend van de 'multi's' geweest, aangezien zijn connecties met het grootkapitaal slechts van sporadische aard waren. Tezamen met Richard Nixon was hij president van de Mutual Life Insurance Company, die zich economisch gezien in een neerwaartse spiraal bevond. Bovendien was Burns beheerder van de zeer conservatieve Tax Foundation en fervent tegenstander van elke vorm van staatsbemoeienis in het economische leven. Dat maakte hem voor de 'multi's' en hun agenten in de TC onacceptabel, waarvan het verlangen naar een 'sterke staat' tegenwoordig een nieuw tijdperk in de economische politiek inluidt.


Geheel anders zijn opvolger William Miller: Als president van de Textron Corporation en voormalig leider van de Conference Board, het meest belangrijke instrument op het gebied van research van de grote Amerikaanse concerns, was hij dè geschikte man voor de TC, waarvan hij bovendien zelf ook deel uitmaakt. Een reusachtige campagne voor de benoeming van Miller als opvolger van Burns werd door Millers collega in de leiding van Textron, Health Larry, gelanceerd. De laatste is tevens president van de National Association of Manufactures (de Amerikaanse ondernemersorganisatie). De pro-Millercampagne werd ondersteund door het belangrijke tijdschrift 'Time' en haar toonaangevende hoofdredacteur Hedley Donovan: Ook hij is een lid van de TC en thans... speciaal adviseur van president Carter!


De 'Washington Post' droeg eveneens het nodige bij tot de benoeming van Miller. Katherine Graham, directrice van de 'Washington Post', zetelt tevens in de Raad van Bestuur van het concern Allied Chemical, waarvan John Connor, een boezemvriend van Miller, president is. Miller was eveneens beheerder van de Federated Department Stores-groep, waarvan de president, Ralph Lazarus, zitting heeft in de Raad van Bestuur van de Chase Manhatten-bank (President: David Rockefeller). Daarenboven was Miller actief lid van de Business Roundtable, een lobbygroep van de 200 grootste Amerikaanse ondernemingen.


Reeds in september 1977, ten tijde van de jaarvergadering van het IMF, was het lot van Burns al bezegeld: “Eminente bankiers hebben al laten doorschemeren, dat zij het nièt meer als essentieel beschouwen, dat Burns nog langer aanblijft als baas van de Federal Reserve Board.” ('Washington Post', 29 december 1977)


Zijn erdoor gedrukte opvolger Miller versoepelde als eerste amtshandeling maar meteen de controle op de grote bankkredieten aan ontwikkelingslanden, die zijn voorganger had ingevoerd. Dat bracht Miller direct alle lof van de voltallige bankierswereld, welke ook voordien al zeer nauw met Miller verbonden was geweest: Miller was namelijk ook president van de Reserve Bank van Boston.


Met de benoeming van Miller tot minister van financiën in plaats van Blumenthal en het doorschuiven van Paul 'Hurrican' Volcker naar de post van president van de Federal Reserve Board blijft de continuïteit van de TC binnen de regering-Carter volledig gewaarborgd. Volcker, voormalig president van de Reserve Bank van New York en lid van de TC, is ook beheerder van de belastingvrije Rockefeller-stichting, die op haar beurt weer fungeert als medefinancier van de TC. De relatie van Volcker tot de grote banken is uitstekend: Hij wordt gezien als protegé van Robert Roosas van de bank Brown Brothers Harriman, lid van de Bilderberg-conferentie en ex-minister van financiën; bovendien was Volcker jarenlang werkzaam voor de Chase Manhatten-bank van TC-collega David Rockefeller.



Carter of Kennedy? 


Eén probleem blijft voor de Amerikaanse strategen van de TC echter overeind: De groeiende populariteit van Jimmy Carter. Het devies van de TC voor de komende presidentsverkiezingen staat ondertussen reeds vast: Verdediging van de dollar (géén devaluatie), geen beperkingen voor de kredietverlening van de banken ten behoeve van buitenlandse investeringen (wat zal leiden tot een nog lethargischer binnenlandse economische situatie met een dienovereenkomstig stijgende werkloosheid), het nauwlettend volgen van de populariteitsgraadmeter van Carter, die desnoods ten gunste van de meer populaire Edward Kennedy zal worden vallen gelaten.


Het mechanisme, dat het mogelijk dient te maken om een geschikte presidentskandidaat te vinden, d.w.z. een kandidaat die èn de belangen van het multinationale grootkapitaal behartigt èn nog populair genoeg is om de nationalistische en protectionistische Republikeinse tegenkandidaten (Ronald Reagan dan wel John Connally) in toom te houden, draait reeds op volle toeren. De van de post van minister van financiën “ten behoeve van andere politieke taken” vrijgestelde Michael Blumenthal, eveneens lid van de TC, heeft in opdracht van de TC al een gesprekskanaal richting Edward Kennedy geopend. Blumenthal is inmiddels tevens besprekingen begonnen met New Yorkse uitgevers om zijn bijna voltooide memoires als minister van financiën te doen laten publiceren. Reeds gaat in bepaalde New Yorkse kringen het gerucht, dat diens memoires een catastrofaal beeld van Jimmy Carter zouden schetsen...



Noten:

* Dossier Trilaterale Commissie: Jean-Michel Berthoud. Vertaling aan de hand van de in <> in 1979 gepubliceerde Duitstalige versie

** CFR: Organisatie bestaande uit ca. 2000 personen afkomstig uit de Amerikaanse industrie, het 
bank- en beurswezen en de intelligentsia. Heeft zich een kapitalistische planeconomie over de gehele wereld ten doel gesteld onder de hegemonie van de US-dollar, de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Officieel orgaan: 'Foreign Affairs' (verschijnt driemaandelijks). 

*** Bilderbergconferentie: Een met de CFR enigszins vergelijkbaar internationaal overlegorgaan, dat sinds maart 1954 jaarlijks bijeenkomt en waarvan leidinggevende persoonlijkheden uit politiek, economie, bankwereld, strijdkrachten en pers uit geheel West-Europa en Noord-Amerika deel uit maken.


**** Sinds 1976 beschikt de TC uit “overwegingen van decentralisatie” niet meer over een voorzitter. Brzezinski speelt echter als Amerikaans vertegenwoordiger in de Program Advisory Council tezamen met een Japanner en een Europeaan evenals voorheen een centrale rol.